İnsan, insanı ya tamamlayamadı
ya da tam anlayamadı,
aynı göğe bakıp
farklı yalnızlıklar büyüttü içimizde.
Konuştu diller, sustu kalpler,
herkes kendini anlattı
ama kimse kimseyi duymadı.

En büyük gürültü, anlaşılmamaktı.
“Bana bir ben, bir de beni anlayan lazım” diyen ses
yüzyıllardır yankılanır içimizde,
ama biz hâlâ kalabalıkların içinde
tek kişilik bir sessizlik taşırız.

Nice ömürler tüketildi yan yana,
aynı yastıkta iki yabancı gibi,
eller değdi, gözler değmedi
ruhlar birbirine uğramadı.

Kimi kusur aradı, kimi kusur oldu,
kimi sevdiğini sandı, kimi sadece alıştı,
ama kimse durup da
bir kalbin içini gerçekten okumadı.

Çünkü anlamak emek ister,
çünkü anlamak vazgeçmektir biraz kendinden,
oysa biz haklı olmayı seçtik
hakikati değil.

Şüpheyle büyüttük mesafeleri,
çıkarla ölçtük yakınlığı,
birbirimize değil
kendi yankımıza inandık.

Oysa bir an durup eğilsek birbirimize,
bir kalbin yükünü omuzlasak sessizce,
görecektik
insan, sandığımız kadar karmaşık değil.

Ama biz zor olanı seçtik:
anlamamayı,
duymamayı,
görmemeyi…
Ve şimdi soruyoruz:
“Bu insanları neden anlamıyorum?”
Belki de cevap acıdır
Hiç gerçekten anlamaya çalışmadın.

@NURAL BEKTAŞLI