Zemheri Ayazım Yüreğinize sağlık, güzel bir eser okudum. Duyguların derinliğini böylesine hissettirdiğiniz için tebrik ederim, nice anlamlı eserlerde görüşmek dileğiyle. Selam ve saygılarımla.

sahi hayat neydi diye düşünürken karşıma çıktı anlaşılmak
elektirik süpürgesi gibi dıştan değil iç güzellikmiş anlaşılmak
kalite insanın gönlüdür kalbidir yüreğidir giydiği elbise değil
değerlerini diğerleri arasında kayıp etmemektir anlaşılmak

EMEĞİNİZE YÜREĞİNİZE SAĞLIK KALEMİNİZİN MÜREKKEBİ EKSİLMESİN ÜSTADIM 🖐️

Duyguları anlatımınız harika ve anlamlı sözler yazmış kaleminiz beğendim yüreğinize sağlık kaleminiz daim olsun saygılar kıymetli Şaire 👍🙏

Anlam dolu ve anlatımı mükemmel bir serbest vezin şiiri okudum, kırda açan rengârenk çiçekler gibiydi bu nefis şiir. Betimlemeler huzur vericiydi.
Okurken isan kedini bulutlarda hissediyordu sanki. Bu nadide eseri ve değerli şairimi yürekten kutluyorum. En içten selam ve saygılarla.

Zemheri Ayazım”, sevdanın hem sıcak hem de keskin yanlarını ustaca işler. Her mısra, aşkın zaman ve mekânla sınırlarını aşan yoğun bir hâlini taşır. İçsel yalnızlık, geçmişin kırıkları ve vuslat özlemi şiirin ritmini belirlerken, doğa ve semboller—gri gökyüzü, sarı yapraklar, yıldızlar—duyguları güçlendirir. En çarpıcı yanı, sevdanın sadece bir his değil, yaşamın kendisi gibi işlenmiş olması; varlık ve yokluk arasında bir “mühürlenmiş zaman” duygusu yaratmasıdır.kutlarım emeği güzel bir çalışma Saygılar sevgiler gönderiyorum

Cemre Yaman’ın “Zemheri Ayazım” şiiri, derin bir aşkın, hasretin ve ruhsal bütünleşmenin tüm nüanslarını taşıyan bir başyapıt gibi. Her dize, sevilenin varlığıyla yıkanan bir ruhu, vuslatın hayalini ve sensizliğin sancısını ustalıkla aktarıyor. Şiir, adeta bir içsel yolculuk, hem kayıp hem de buluşun, yalnızlık ve sevginin çakıştığı bir evren sunuyor.

“Gökyüzü gri olsa da, bakışların içimde güneş toplar,
Bir damla düşse, vuslatın mürekkebi olur bu sessizlik.
Ruhum bir kuş gibi senin göğünde özgürlüğü buldu…”

Yüreğinize sağlık, bu eser sevdanın büyüsünü, hasretin derinliğini ve ruhun ışığını çok etkili bir şekilde hissettiriyor. Tebrik ederim, nice duygulara dokunan ve büyüleyen eserlerde buluşmak dileğiyle. Selam ve saygılarımla.

Şairin, dış dünyadaki ışıkları söndürüp "aynasız" bir oda seçmesi çok çarpıcı bir metafor. Ayna, kişinin kendi suretini görmesini sağlar; oysa şair kendi suretinden vazgeçmiş, sadece sevilenin varlığıyla (nuruyla) aydınlanan bir iç oda kurmuştur. Bu, tasavvuftaki "yoklukta varlık bulma" haline çok yakın bir duruştur.

Sevdanın yolculuğu zarif kelimeler ve güçlü imgelerle bezenmiş harika şiirinizi ve yazan yüreğinizi kutluyorum.
Saygılarımla.

süper
Emeğine eline yüreğine kalemine sağlık
Çok harika ve akıcı bir şiir okudum
Tebrik ediyorum
Sağlıklı huzurlu mutlu ve başarılı nice güzel geceler diliyorum.

Kutlarım, anlam ,anlatım ve verdiği duygu ile severek okudum. akıcı ve şiir tekniği olarak harika bir üslup. eseriniz yürek sesini aynen okuyucuya geçiriyor. nicelerine...saygılarımla

Sevginin güzelliği ve ayrılığın derin sızısı işlemiş mısralara.
Emeğinize sağlık. Çok güzel bir şiir okudum.
Saygılar...

“Zemheri Ayazım” şiiriniz, sevdanın hem kadim bir borç hem de içsel bir sığınak olduğunu çok zarif imgelerle dile getiriyor. “Yol bitiyor, aşk bitmiyor; her durağım sensin benim” dizesi, şiirin en vurucu ve kalıcı hatırası olmuş.

Kısacası:
Bu eser, aşkın zaman ve mekânı aşan bir yolculuk olduğunu, yalnızlıkla birleşen sevdanın içte bir cennet gibi saklandığını anlatan derin ve büyülü bir şiir.

Kaleminize sağlık, tam anlamıyla bir sevdanın ayazda bile ışık saçan destanı olmuş.

İmgesel, güzel ve özenle yazılmış bir şiir okudum tebrik ediyorum değerli kalemi.

Aşkın derinliğini ve ayrılığın acısını anlatıyor. Toprak çağırmasın bizi, gökyüzü şahitlik etsin bu yangına" cümlesi, aşkın büyüklüğünü ve sonsuzluğunu vurguluyor.
Kitapların arasına kalmış gül yaprağı benzetmesi, aşkın ve anının ne kadar derin olduğunu anlatıyor. "Rengim sende demlenir, kokum senin ruhuna emanet" cümlesi, aşkın ruhani bir bağ olduğunu vurguluyor. Yüreğine kalemine sağlık.değerli hocam sevgiler Selamlar yolluyorum uzaklardan

Her zamanki gibi... muhteşem bir şaireden muhteşem mısralarıyla muhteşem bir şiir okuduk teşekkürler Cemre Hanım

Hangi mısrayı sürsem, ruhumdaki sızıya şifa niyetine içtim" ifadesi, Mevlana’nın Mesnevi’yi "reçete" olarak sunmasına benzer. Şiir burada sadece edebi bir metin değil, ruhun yaralarını saran manevi bir merhemdir.
​kalemin daim olsun inşallah.

Yürğinize kaleminize sağlık güzel duygusal bir şiirdi beğeniyle okudum... Saygılarımla...

Zemheri ayazım, derin bir sevda ve içsel yolculuğun bütün katmanlarını gözler önüne seriyor. Her dize, hem bir özlem hem de bir vuslat arayışı taşıyor; “Yol bitiyor, aşk bitmiyor; her durağım sensin benim” gibi ifadeler, sevgiyi sadece bir duygu değil, bir mekân ve zaman deneyimi olarak yaşatıyor. Görseller, renkler, sesler ve dokularla örülmüş bir duygu atlası gibi; okuyanı hem büyülüyor hem de içine çekiyor.

“Ve bilirsin, bazen bir bakış, bütün zamanları durdurur,
Her nefes bir yıldız gibi düşer içimize,
Ve aşk, kelimelerin ötesinde, sadece kalpte mühürlenir…”

Yüreğinize sağlık can şairem, Cemre Yaman’ın bu eseri, okuyanı hem büyülüyor hem de ruhun derinliklerinde yankılanıyor. Tebrik ederim, nice anlam yüklü ve etkileyici şiirlerde buluşmak dileğiyle. Selam ve sevgilerimle, esenlikler dilerim..

Sevgili Cemre
“Zemheri Ayazım” şiiri, derin bir hasret, teslimiyet ve manevi aşk duygusuyla örülmüş, oldukça uzun ve katmanlı bir eser. Baştan sona bir “aşkın ebedileştirilmesi” çabası taşıyor. Şiir, sevgiliyi hem dünyevi hem de neredeyse ilahi bir ışık olarak konumlandırıyor.


Şiir, klasik Türk şiirindeki “aşk-ı ilahi” ile modern serbest şiirin imgelerini başarıyla birleştiriyor. “Zemheri Ayazım” başlığı, soğuk ve acı veren bir kış mevsimini çağrıştırırken, şiirin içinde sıcak, aydınlık ve kurtarıcı bir sevgili portresi çiziliyor. Bu tezat, şiire güçlü bir duygusal derinlik katıyor. Şair, sevgiliyi “nur”, “ışık”, “liman”, “cennet” gibi imgelerle yüceltiyor ve kendi varlığını onun varlığında eritiyor.

Önemli bölüm ve dizeleri

“Bir sevda borcum kalmış, mühürlenmiş akşamüstlerine,
Eski pencerelerin buğusunda adınla soluklanıyor içim.”

Şiir baştan itibaren “borç” ve “mühür” kavramlarıyla başlıyor. Sevda bir borç gibi ödenmesi gereken, ama aynı zamanda güzel bir yük olarak sunuluyor. “Eski pencerelerin buğusu” imgesi çok başarılı; geçmişin sisli, buğulu hatıralarında sevgilinin adıyla nefes alma hali, yalnızlığın ve özlemin somut bir resmi gibi duruyor.

“Yürümek, menzili sen olan bir nehre karışmak gibi,
Yol bitiyor, aşk bitmiyor; her durağım sensin benim.”

Burada aşk, bir yolculuk metaforuyla işleniyor. Yürümek amaçsız değil; bütün yollar sevgiliye çıkıyor. “Yol bitiyor, aşk bitmiyor” dizesi çok çarpıcı. Fiziksel yolculuk bitebilir ama duygusal bağlılık sonsuzlaşıyor. Bu, şiirin ana temalarından biri olan “sonsuz sevda” fikrini güzelce ortaya koyuyor.

“Saatin tiktakları artık kalbimin vuslat ritmi,
Zamanın kollarında asılı kalıyor ruhum her gece yarısı.”

Zaman burada sevgiliyle özdeşleşiyor. Saat tik takları, normal bir zaman ölçüsü olmaktan çıkıp “vuslat ritmi”ne dönüşüyor. Şair, geceleri sevgiliyle ruhen birleştiğini, zamanın adeta durduğunu veya asılı kaldığını hissettiriyor. Bu dizeler, hasretin zamanı nasıl yavaşlattığını veya dönüştürdüğünü çok iyi anlatıyor.

“Işıkları söndürdüm, varlığın karanlıktan daha berrak,
Yüzleşmek için aynasız, sadece senden ibaret bir oda seçtim.”

Bu bölüm çok güçlü. Dış dünyadaki tüm ışıkları söndürüp, sevgilinin varlığını karanlıktan daha aydınlık bulmak… Bu, sevgilinin şair için tek gerçeklik haline geldiğini gösteriyor. “Aynasız” yüzleşme ifadesi de dikkat çekici; şair, kendi yansımasından bile vazgeçmiş, sadece sevgiliyi görmek istiyor.

“Gökyüzü gri olsa da, bakışların içimde güneş toplar,
Bir damla düşse, vuslatın mürekkebi olur bu sessizlik.”

Doğa imgeleri burada da devreye giriyor. Gri gökyüzü (hüzün, yalnızlık) bile sevgilinin bakışlarıyla aydınlanıyor. “Vuslatın mürekkebi” ifadesi ise şiirsel bir zirve; sessizlik bile sevgiliyle birleşmenin malzemesi haline geliyor.

“Kitapların arasında unutulmuş bir gül yaprağı gibiyim,
Rengim sende demlenir, kokum senin ruhuna emanet.”

Bu dörtlük çok zarif. Şair kendini “unutulmuş bir gül yaprağı”na benzetiyor. Kendi rengi ve kokusu sevgiliye bağlı. Bu, tam bir teslimiyet ve aidiyet duygusu taşıyor.

“Şehir gürültüsünü çekmiş, sokaklar adımıza susmuş artık,
Kendi sesimin yankısında senin tınılarını duyar oldum.”

Dış dünya (şehir, gürültü) geri planda kalırken, iç dünya ön plana çıkıyor. Şair, kendi iç sesinde bile sevgilinin tınısını duyuyor. Bu, sevginin her şeyi kaplaması ve dış dünyayı susturması hali.

“Gidenler birer gölgeymiş, sen asıl ışık olarak geldin sahneme,
Alkışlar dindi, hayat seninle gerçek bir anlama büründü.”

Burada geçmiş ilişkiler veya insanlar “gölge” olarak nitelendiriliyor. Sevgili ise “asıl ışık”. Hayatın anlamı, ancak onunla tamamlanıyor. Bu dize, şiirin “gerçek aydınlık” temasını güçlendiriyor.

“Bir gün ansızın dursa da bu hayatın yorgun çarkları,
… Ardımda bırakacak tek mirasım, sana olan bu derin bağlılık…”

Şiirin sonlarına doğru ölüm ve ebediyet teması belirginleşiyor. Şair, hayatın bitse bile geride bırakacağı tek şeyin sevgiliye olan bağlılığı olduğunu söylüyor. Bu, aşkı ölümsüzleştirme çabası.

“Kapanıyor ruhumda sensizliğin açtığı o derin uçurum.”

Son bölümde hasretin yarattığı boşluk, sevgiliyle kapanıyor. Şiir, “veda ediyorum” cümlesiyle bitse de aslında bir veda değil; sevgiliye doğru sürekli bir yöneliş ve teslimiyet olarak sonlanıyor.

Sonuç olarak
“Zemheri Ayazım”, soğuk bir kış ismi taşısa da içinin sıcaklığıyla dikkat çeken, yoğun bir aşk şiiri. Sevgili Cemre'nin, sevgiliyi hem somut bir insan hem de ruhsal bir kurtarıcı olarak resmediyor. Şiirdeki en büyük güç, imgelerin zenginliği ve duygunun samimiyeti. Yer yer uzun dizeler ritmi biraz yavaşlatsa da genel olarak akıcı ve etkileyici.

Şiir, okuyucuya “aşkın dönüştürücü gücü”nü hissettiriyor. Şair, sevgili sayesinde karanlığın aydınlığa, yalnızlığın doluluğa, yaraların şifaya dönüştüğünü anlatıyor.

Kalemine, kelamına, yüreğine sağlık.
☕🙏✍️

Gün gelir kış güneşi vurur yüreklerin üstüne . Hiç hesapta yokken ayaza keser duygular. Şiirler mahzunlaşır . Karanlıklar ürkütücü sabahlar korkuyla beklenen zamann dilimleri haline gelir.

AVAZINDA ŞİİR OLDUM



Günler aylar geçti döner bu evren
Her izinde şiir oldum bilesin.
Maviye boyandı baktım ki çevren
Mah yüzünde şiir oldum bilesin.

Her duyguya can evimde yer açtım
Riyakâr gördümse oradan kaçtım
Ben de her köşeye sevgiler saçtım
Son sözünde şiir oldum bilesin.

Dilim döndüğünce anlatıp durdum
Seninle şenlendi hep yuvam yurdum
En güzel düşleri sen deyip kurdum
Can özünde şiir oldum bilesin.

Onulmaz yaralar varken içimde
Nefeslenip kaldım başka biçimde
Baktım ki özlem var, her bir seçimde
Tüm gizinde şiir oldum bilesin.

Oyuncak sansa da aşkı bazısı
O bizde dinmeyen gönül sızısı
Hani diyorlar ya alın yazısı
O yazında şiir oldum bilesin.

Esiri olmadım seninle hiçin
Severken sormadım tüm bunlar niçin
Ömrümü ömrüne adamak için
Niyazında şiir oldum bilesin.

Savruldum arada yeldeymiş gibi
Dostelim üşüdü eldeymiş gibi
Bir Mecnun misali çöldeymiş gibi
Avazında şiir oldum bilesin....................... der Dosteli de . Keyifle okuduğum dizeler bu emeğimi anımsattı. Kabul buyurun

süper
tebrikler
esenlikler dilerim