Ömrüme Ömür Katanım

Ömrüme ömür diye kattım seni,
En kuytu, en güzel köşeme sakladım.
Gülüşünle boyadım kararmış sabahlarımı
Odamı kokunla, renk renk çiçeklerle donattım.

Bir söz vermiştim, hatırlarsın
ömrüme ömür katanım ömrüm.
Kırılmış bu kalbi sana emanet ettim.
Yetmedi, en mahrem sızımı, gözyaşlarımı...
Seni hayatımın tek gerçeği bildim.

Bir akşam vakti çöktün içime, ömrüme usulca,
Adını koyamadığım bir huzurla.
Eksik yanım tamamlandı sandım seninle,
Yaralarım ilk kez susmayı öğrendi o anlarda.

Şimdi dışarıda yağmur, içimde kramplar
Sırtını dönüp gittiğin o yol, kalbimde bir uçurum.
Kilitli kapılar ardında bıraktın yüreğimi
Ben seni bir şehir gibi sevdim, ömrüm,
Kayboldukça bulduğum,
Yoruldukça sığındığım…
Ama sen, kapılarını kapattın bir gece ansızın.

Ne bir veda bıraktın bana, ne bir iz, ömrüme,
Sadece suskunluk düştü avuçlarıma.
Oysa ben susmayı hiç beceremedim,
İçimde bin cümle, dudaklarımda yarım kalmış dualarla.
Umutlar bitmezmiş sevenin sinesinde, ömrüme ömür katanım ömrüm

Tükenmezmiş bu sevgi, dünya dursa da.
Bir gün yine o kokuyla dolacak içim,
Yine sarılacaksın çok özledim dercesine
Sımsıkı, kopmamacasına…

Şimdi her gece aynı soruyu soruyorum kendime,
Sevgi bu kadar ağır mı olmalıydı?
Bir insan bir insanı bu kadar taşır mı içinde,
Yoksa ben mi haddimden fazla büyüttüm seni?

Ama ne olursa olsun bil istedim,
ömrüme ömür katanım ömrüm.
Ben seni eksiltmeden sevdim.
Kendimden kısarak, çoğaltarak,
Hiç hesap yapmadan, hiç geri dönmeden…

Eğer bir gün yolun düşerse yine bu kalbe, ömrüme,
Kapı aynı kapı, ben yine aynı ben.
Belki biraz kırık, biraz eksik,
Ama hâlâ seni sevebilecek kadar derin.

Eğer sorarsan bir gün,
Bunca şeye rağmen neden? diye…
Gözlerimin içine bak yeter,
Cevap orada saklı olacak
Ben seni hâlâ, ilk günkü gibi seviyorum.
Ömrüme ömür katanımm ömrüm.