KENDİME GEÇ KALDIM

Bir zamanlar inanmıştım kendime,
Umut dolu çıktığım bu yolculuktan.
Hüzzam,
içime çöken bir akşam gibi.
Bir şarkının
Dilime dolanmasıyla geri döndüm.
Şimdi pişmanlıklarımla savaşıyorum..!

Yarım kalmış cümleler düştü içime,
Her biri bir sızı,
bir eksik zaman.
Taşıdığım ne varsa heybemde,
Birer birer ağırlaştı omuzlarımda.
Bir bakış,
bir susuş,
bir vedayı sakladım en dipte…

Rüzgâr bile yüzüme dokunurken çekingen,
Sanki geçmişimi bilir gibi.
Adımlarım suskun,
yollar tanıdık,
Ama ben artık aynı ben değilim.

Bir şarkı çalar içimde hâlâ,
Hüzzamdan dökülür kırık notalara…
Her nağme biraz daha hatırlatır,
Unutmak istediğim o eski hataları.
Ve ben,
kendi sesime bile yabancı kalırım bazen.
.
Geceyle konuşurum bazen,
Karanlık en iyi sırdaşım olur.
Sözcüklerim yorgun,
kalbim küskün,
Ve susmak en çok bana dokunur.

Heybem boş değil aslında,
İçinde pişmanlıklarım kadar umutlarım da var.
Ama umutlarım,
Her zaman yetişmez insana…
Bazıları yolda düşer,
bazıları hiç varamaz.

Bir eşikteyim şimdi,
Ne geçmiş beni bırakıyor.
Ne de gelecek beni çağırıyor.
Sıkışmış bir anın içinde
Nefes almayı öğreniyorum.

“Keşke”lerim var benim,
Adını koyamadığım yaralar gibi.
Her biri içimde büyür,
Her biri beni benden alır.
Ve bir an gelir,
Kendime bile geç kalırım.

Ve anladım ki,
Bazı yolculuklar var,
Dönmekle bitmiyor.
İnsan en çok
Kendine geç kalıyor…

Ve bazen…
Ne kadar yürürsen yürü,
Vardığın yer
Yine kendi kırgınlığın oluyor.

Ama yine de
Bir sabahım vardır içimde,
Sessiz,
kırılgan,
Ama vazgeçmeyen.
Küllerinden utanmayan bir umut gibi…

Heybem omzumda,
Bu kez yüküm ben’im…
Ve ben,
Kendimi taşıyamayacak kadar
Yorgunum artık.

Ama ilk kez
Kendimi bırakmadan yürüyorum.

Belki yavaş,
Belki eksik…
Ama bu kez
Kendime doğru..!

Emel Abokan
30/03/2026
03:08