Gözlerinde oturan kim,
kimin gidişi duruyor hâlâ,
kimin susuşu çökmüş kirpiklerine?
Sıra sana ne zaman gelecek,
daha kaç elveda saklı içinde,
kaç yarım kalmış vedanın izi var kalbinde?

Hangi anın ağırlığı bu,
hangi gecenin uykusuzluğu?
Birinin yokluğu mu böyle tüketir insanı,
yoksa kendi içinden eksilmek mi bu?
Söyle, daha ne kadar susacaksın,
ne kadar kendini erteleyeceksin?

Kırılmış aynalarda mı arıyorsun yüzünü,
başkasının gölgesinde mi yaşıyorsun hâlâ?
Oysa içinde bir yer var,
hiç kimsenin dokunamadığı,
en saf, en sana ait olan.
Orası hâlâ bekliyor seni,
yorgun ama vazgeçmemiş.

Bir gün,
yeniden ayağa kalkıp
sana ait bakışlarla bakacaksın dünyaya.
Gözlerin ilk kez gerçekten sen olacak,
o gün anlayacaksın:
hiç kimse,
senin yerini dolduramamış aslında.

Şimdi sor kendine,
ne zaman bırakacaksın geçmişi?
Ne zaman sileceksin o eski izleri?
En önemlisi
ne zaman kendine döneceksin,
kendin olarak seveceksin bu hayatı?