İçimin kırışıklıklarını yorgunluklarıma takas ettiğim o günden beri
Cevapsız arama kayıtları
ekleniyor habersizce yüzüme
Sessize alıyorum sesimi
Ve daha erkene iniyor uyku saatlerim

Gidişin uyuşurken göğsümde
Susuzluğu anlatmak yetmiyor
Çaresizlik bir yumruk gibi büyüyor midemin üstünde
Sonra baş ağrısı bir is düşüyor kirpiklerimden ellerime
Şiir daha bir uzuyor ,
Daha bir kestirme oluyor acı
daha bir uzuyor yüzündeki belirsizlik
Ben hep aynı resim

Gün diğerinden daha uzun mesela
Tüccarlar erkenden kepenk indiriyor
Ayrılık erkenden çaliyor kapıyı
Cümleler daha bir keskinleşiyor içinde
Nehrin ihtişamına dalan gözlerim
boğuluyor olduğu yerde
Adresler hep çıkmaz sokaklarda mesken tutarken
Mektuplar hep vakitsizce kapımı çalıyor

Sustuğum yerde, bir orkide bahçesi buluyorum sonra
Bir kedi elimi kanatıp duruyor
Haksız bir sebeple küsüp giden
bir çocuk gibi kaybediyorrum ellerini de
Zaman yüzümün de en büyük katili oluyor yine

Şimdi yorgun bir akşam daha çöküyor göz kapaklarıma
bütün gemiler rotarlı
Deniz tarihe gömülmüş bir liman sanki

Öyle yabancısın ki bana şimdi
ve öyle uzak
Öyle sağır
İmkansız bir şarkıyı besteleyip
açmışsın sonuna kadar

"Yorgunum" diyorsun,
biraz da pişmanlık karışmış parmak uçlarına

Sanki bütün masumiyetini kaybetmiş sevda
Sanki unutulmuş eski bir eşyayım
tavan arasında
Sıkışıp kalan

Sanki, konuşsam
herşey susacak
Sanki ölsem
adın mühürlü bir şarkı gibi ölümsüz
olacak
dudaklarımda

Sen gidiyorsun
Sen hep gidiyorsun
Sen sadece gidiyorsun

Ben çığlık çığlığa
kayboluyorum ardında
bıraktığın bu koca boşlukta

Olsun.

Yeterki pişmanlık uğramasın
göz kapaklarına

Yeter ki mutlu ol



Fruze Özge