Kirpiklerimde yorgunluğun izlerini taşırken
rengi solmuş çiçekler
Solgun yüzümde çoğalan gölgeler
bitsin istemistim
ölmeden önce

Bir de günyüzü görmeyen şiirlerimi sayfa aralarında unuttuğum
izlerin yanı sıra

Göğsüme karanfil kokusu
bırakan yağmurlardan
Hep bir mucize dilemiştim Firuze
O da çok eskiden

Defolu resimleri tozlu raflara kaldırırken
savruk bir cümleyle zaman
Rüzgâr hep tersten esti
Hayat sert vurdu kapıyı yüzüme

Ve iğde ağaçlarının nemli yaprakları
çoğalırken içimde
Bir yandan derisine küsmüş
ağaçlar buldum rüzgârın cebinde

Ve ardımda kalan bir yığın yalan
haritalardan
Sildi varlığımızı Firuze

Yetimligimiz
Öksüzluğümüze konu oldu
çok öncesinde

Kaldı ki, onca sevgiye dair söz
keşfettim ıssız caddelerde
Sevgisizliği anlatan binlerce hikâyede
türbanlı kadınlar gördüm
"döl israfı" dedikleri türden

Ve ardımda yaşlanan onca yara
yaş diye süzüldü
kirpiklerimden
Kimse duymadı sesimi Firuze

Gördüğüm mavi bir tılsım değildi elbet
İki kıyısı vardı denizin
Ve gökteki yıldızları
mucize olarak görmedim ben hiç
ötesizligin içinde

Kalbimden biliyorum. dokunduğum
ellerindeki uzaklığın
sevinci bu değildi

Bu değildi göğsümde başlayıp
avuçlarımda biten
o kutsal kelime

Bu bildiğin ölüm korkusu
Bu bildiğin doğum
lekesi gibi titriyor
midemin üstünde

Kalbim çok ağırıyor Firuze

Fruze Özge