duvar deyince aklıma biri geliyor :)
vaktinin yarısını duvarlarla geçirip kalanında şapkadan şiirler çıkaran şu bizim "inşiirci" tavşan...

kimi zaman insan her şeyi öylece bırakıp çekip gitmek istiyor ama pat diye o duvara toslayıp kalıyor. işin fenası, bu duvarın önünde elimizde hayatı güzelleştirecek, üzerini kapatacak renkli boyalarımız ya da bir paletimiz yok. bir tek konuşmak var elimizde, bir de birbirimizin gözlerine asılı kalmak.

ve tabii ki ölüm...
tıpkı çocukken içinden ne çıkacağını merak ettiğimiz o sürpriz yumurtalar gibi, nereden pırt diye çıkacağı hiç belli olmuyor. hem insanın canını fena yakıyor hem de tuhaf bir şekilde rahatlatıyor.


iyi şiirdi ismi güzel fruze :)
sevgiyle kal.

Bu etkileyici dizeler, hem melankolik hem de oldukça derin bir varoluşsal sorgulamayı barındırıyor. Paylaştığın şiir meşhur sözü aslında birbirini çok zarif bir şekilde tamamlıyor: Biri hayatın inşa edilişini (alışkanlıklar ve kader), diğeri ise bu inşa sürecindeki duygusal bedelleri ve kaçınılmaz sonu (ölüm ve hasret) anlatıyor.
Su akıyor, yağmur kuruyor" dizesi, doğanın kendi içindeki döngüsünü ve bazen mantığımıza ters gelen o hüzünlü akışını harika özetlemiş.
​Zaman ve Kayıp: "Hayatı törpüleyen kelebekler" ifadesi, ömrün kısalığına ve naifliğine yapılan çok güçlü bir vurgu. Kelebeğin ömrü azdır ama bu şiirde hayatı "törpüleyen" bir güce dönüşmüş.
​Anneye Dönüş: Şiirin sonunda çocuksu bir merakla sorulan "Ölümün eli, kolu mu var anne?" sorusu, insanın en savunmasız anında yine ilk sığınağına (annesine) yöneldiğini gösteriyor.
Kalemin yüce olsun kalemdaşım


YEŞİLIRMAK tarafından 3.3.2026 07:20:10 zamanında düzenlenmiştir.

Fruze hanımın "Duvar" şiiri, hasretin soğukluğunu, bekleyişin ağırlığını ve ölümün yakınlığını keskin bir dille anlatıyor. Dizeler kısa, kesik ve doğrudan vuruyor. "Kalbim kaç soğuk kışı geçirdi hasretinle" gibi satırlar yılların birikimini hissettiriyor. "Hayatı törpüleyen kelebekler ölürken dışarda" imgesiyle dışarıdaki ölüm ve içerideki çaresiz koşuşturma arasında güçlü bir karşıtlık kurulmuş. Son kısımda annesine sesleniş, korkuyu en çıplak haliyle ortaya koyuyor: Ölümün eli kolu var mı, çok yakın.

Şiir, acıyı süslemeden, olduğu gibi bırakıyor. Bekletilen sevginin, geciken baharın ve yaklaşan sonun ağırlığı altında ezilen bir ruhu yansıtıyor. Sade ama derinden etkileyici bir çalışma.

Kalemine yüreğine, sağlık Fruze hanım

Gecerir itiziroe yolum sayfanıza düştü,. şiiri okurken güzel bir aşk şiiri diye düşünüyordum ki finalde anne ile yüzleştim.

Şiiir harikaydı sizi takip etmek güzel olacak.

Anne susmanın son noktasıdır omzuna yaslanamamak en acısı duygun daım ola üstadem🍯🐝

Hayatın içinden geçerken ağrısı olmayan kadın olur mu
olmaz elbet...
içinde ki o ince sızıyı aldım koydum yüreğime
belki birlikte sesleniriz annemize...
.....
yüreğine,kalemine sevgiyle Fruze...