sen şimdi o yolu tek başına lacivert çizgiler olmadan da geçersin
hiçbir mevsimde
turuncu yağmur olmadığı gibi
benim de mavi rüzgarlarım
yok bu şehirde

bazen, beyaz sakallarını su’da ıslattığını
ve kalbinin hiçbir işe yaramadığını düşünüyorum

hep geç kalır gibi yapıyorsun
ve telefonda çok
konuşuyorsun mesela

kitabı yarıda bırakıp, orgazm sesleri çıkartıyorsun
su dökesim geliyor, ahizeye /

inanmak istemediğin şeyler olabilir
aklın, iki dudağının arasında
mekik dokuyorsa
acilen kalbinin yerini değiştir

belki siyah bir delik açılır göğe
bir yağmur başlar

o an esmer bir kelimeyi hızla sokuyorum
içlik cebime

sen burda, "bekle!"

belki yarına yeni bahaneler bulursun
belki öğrenirsin o ilk çizgi
yerleştiğinde yüzüne


ve küçük nehirlerin
büyük denizlerden tek farkı var denk düşmek
iki çiçeğe

benim omurgam karnımdan büyük
güvercinim
kanat takıp baykuş olmak istiyorum
bu yüzden

ve hala konuşurken
üstünde koşamadığım bir çocukluğum var

böyle yürüyünce sızlıyor
arada bir de olsa okşa istiyorum
onu ve karnımı

ne de olsa beni kalın dudaklı bir bahar akşamı doğurmuş annem

böyle
bağıra, bağıra

o yüzden şeker portakalına benzetirler beni çoğu zaman

şimdi içimin içine yazdığı bu şiir
kaç zarftan çıkar sana
ufalanmış olarak bilemem

bilmek de istemem

neticede serçe parmağımla bir kuşun resmini çekebilseydim

sürekli bir şeyin üstünü karalamaktan
vaz geçerdim

ve soğuk bir mermer taşında
tek ayak beklemezdim kimseyi

sen hiç fesleğenleri ağlarken gördün mü
yalan olmasın

ben görmedim..

Fruze Özge