Unutamadım…
Sokağında yürüdüğüm o tertemiz yolları,
Her adımda çocukluğumu saklayan taşları.
Bağını, bahçesini, dağını, yamacını,
Rüzgârına sinmiş eski zaman kokusunu unutamadım.

Unutamadım…
Tepesini, düzünü, bayırını, çayını,
Ellerimizle ektiğimiz o alın teri tarlayı.
Sabahın ilk ışığında uyanan köy sesini,
Bir horoz ötüşüyle başlayan hayatı unutamadım.

Gölünde yüzdüğümüz o serin yaz günleri,
Olta atıp hayaller kurduğumuz vakitleri…
Bazen bir balıkta umut,
Bazen suda yansıyan gökyüzünde gelecek arardık;
İşte o saf düşleri, o temiz sevinçleri
Unutamadım kardeşim, unutamadım…

Kıyısında gezindiğim akşamları hatırlarım,
Güneş inerken suya, içime bir hüzün dolar.
Sis çökerdi dağlara, ağır ağır,
Sanki gece değil de hatıralar inerdi üstümüze…
O puslu, o mahzun havaları
Unutamadım…

Gece ayazında, ay ışığıyla çıktığımız yollar,
Ayak izlerimizle konuşan topraklar…
Üşürdük belki ama içimiz sıcaktı,
Bir türkü tuttururduk, dert bile utangaç kalırdı.
İşte o yoksul ama zengin anları
Unutamadım…

Ah… iki gözüm ah…
Bir rüzgâr esti, savrulduk her birimiz bir yana,
Kimi şehre düştü, kimi gurbetin koynuna.
Arkamıza baktık, baktık da
Geri döndüremedik zamanı…
Ellerimiz boş kaldı, yüreğimiz dolu.

Yandık…
Sessiz sessiz, derinden derine yandık.
Vurduk kendimizi bir o yana bir bu yana,
Ama ne çare,
Hasret dediğin ateş, suyla sönmedi.

Unutamadım…
Tarlasını ektiğimiz günleri,
Çaylığını biçtiğimiz o yorgun akşamları.
Öküzün sabanla konuştuğu toprağı,
Ananın sabah telaşını,
Kadının emeğini,
Tavuğun peşinde koşturan çocukluğumuzu
Unutamadım…

Çayırlara saldığımız hayvanlarla birlikte
Biz de özgürdük aslında,
Fark etmeden büyüyen bir masalın içindeydik.
Şimdi anlıyorum…
En büyük zenginlik o yoklukmuş meğer.

Unutamadım kardeşim…
İşte böyle, unutamadım.
Ne yollarını, ne taşını, ne de o eski günleri…
İçimde hâlâ bir köy yanar,
Dumanı gözlerimden tüter.

Ve ben…
Her gece biraz daha dönüyorum oraya,
Gidemesem de…

Unutamadım…
Unutamıyorum…

ALİ RIZA COŞKUN ©