Aşk yere batsın…
Çünkü ben en çok onun içinde kayboldum.
En çok onunla yanıldım, en çok onunla kırıldım.
Bir kalbi sevmek değilmiş mesele,
Meğer insan en çok sevdiğine yenilirmiş.
Ben sana değil, içimde büyüttüğüm hayale tutunmuşum…
Sen gerçek değildin belki de,
Ben seni gerçek sanacak kadar derindim.
Aşk yere batsın…
Çünkü bir insanın gözlerine bakıp ömrünü vermek,
Sonra o gözlerde kendine yer bulamamakmış en büyük yıkım.
Ben sana “ömür” dedim,
Sen bana bir “hiç” bile olamadın.
Şimdi geceler konuşuyor içimde,
Sessizlik bile senden daha dürüst geliyor bana.
Kalbim hâlâ atıyor ama inanmıyor artık…
Ne söze, ne hisse, ne de aşka.
Aşk yere batsın…
Çünkü ben artık sevmekten değil,
Sevdiğimde yok olmaktan korkuyorum.


Aşk yere batsın…
Çünkü ben her seferinde kendimden eksildim.
Her “seni seviyorum” dediğimde biraz daha sustum,
Biraz daha yok sayıldım.
Ben sevdikçe sen uzaklaştın,
Ben sarıldıkça sen çözüldün ellerimden.
Meğer bazı insanlar tutulmak için değil,
Kaybedilmek için girermiş hayatımıza.
Aşk yere batsın…
Çünkü ben en çok beklerken yoruldum.
Bir mesajın ucunda umut olup,
Bir sessizlikte paramparça oldum.
Kalbim artık sana değil,
Kendi kırıklarına ağlıyor.
Ve ilk defa anlıyorum…
İnsan sevdiğinden değil,
Sevilmediğini fark ettiği anda tükeniyormuş.
Aşk yere batsın…
Çünkü ben artık seni değil,
Sende kaybettiğim kendimi arıyorum.
Ve en acısı da şu…
Bulduğum yerde bile
Artık eski ben yokum.