Özgüveni yıkılmış sevgisizliğin insandaki aynası gelinen ruhsal çöküntü çok güzel yansımış şiirde tebrikler hocam saygılarımla.

Güzel şiir, değerli kalem ehlinden
Biz de okuyor, kutluyor ve de alkışlıyoruz bu güzel eseri, yazdıran yüreği yazan kalemi ve eserini
Gönlün abat olsun, huzurla dolsun, tüm şiirlerin böyle mükemmel ve de birer ŞAHESER olsun
Şiirle kal, sevgiyle kal, dostça kal, sağlıkla kal ve de hoşça kal

“İçimde Kırılan Ses” şiiriniz, insanın kendi içindeki hesaplaşmasını ve en ağır darbeyi yine kendi elinden almasının acısını çok derin bir şekilde yansıtıyor. Özellikle “Belki de en ağır darbe, kendi elinden gelendir insana” dizesi, şiirin özünü ve en çarpıcı mesajını ortaya koymuş.

Kısacası: İçsel savaşları, kendini affedememenin yükünü ve kalbin kırılganlığını anlatan; hüzünlü, düşündürücü ve samimi bir eser. Kaleminize sağlık.

Şiir, insanın kendi içindeki çatışmayı ve kırılganlığını öylesine etkili bir şekilde yansıtıyor ki, okurken sessizlik bile sanki daha ağır geliyor. “Kendi elinden gelen darbe” ve “en derin yara, kimse bilmezken kanayan” dizeleri, içsel yalnızlığın ve kendini yargılamanın derinliğini hissettiriyor.

“
İçimde kırılan sesin yankısı,
sessizliğin derinliğinde bile bana yol gösteriyor…
”

Yüreğinize sağlık, insan ruhunun en sessiz sancılarını hissettiren bu eseri okudum; kaleminiz daim olsun, selam ve saygılarımla.

kızım sana derim gelinim sen anla der gibi
bir dost uyarısı olmuş
sağlam şiirdi
tebrikler
saygılarımla

Linares’in “İçimde Kırılan Ses” şiiri gerçekten derin bir lirizm taşıyor. Şair, içsel acıyı ve kırılganlığı “ses” metaforu üzerinden dile getirerek hem bireysel hem de evrensel bir duyguya kapı aralıyor.
Bu eser, “içsel kırılma” temasını hem estetik hem de duygusal bir derinlikle işliyor. Linares’i gönülden kutlayalım: kalemiyle acıyı şiire dönüştürerek okuyucunun yüreğinde yankı uyandırmayı başarmış.

Belki de en ağır darbe,
Kendi elinden gelendir insana.
Ve en derin yara,
Kimse bilmezken kanayan…

Ama bil,
Ayna bazen yalan söylemez diye değil,
Sen ona çok sert baktığın için kırılır.

Ve kalp…
Dayak yedikçe değil,
Sevilmedikçe kararır.

Emeğinize ve kaleminize sağlık güzel bir çalışma kutlarım Selam ve saygılarımla

Sevgili Linares’in bu şiiri, insanın kendine karşı açtığı en acımasız savaşı çok derin ve samimi bir dille anlatıyor.

“Sen hiç kalbine dayak attın mı çocuk?” sorusuyla başlayan eser, iç sesin en gürültülü sessizlikte bile nasıl yankılandığını, aynada kendine yabancılaşmayı ve “Sen misin bunu yapan?” diye kendini suçlamayı çok vurucu şekilde dile getiriyor.

En güçlü dizelerden biri “Belki de en ağır darbe, kendi elinden gelendir insana” – bu cümle şiirin kalbini oluşturuyor. Kendine karşı açılan görünmez savaş, affedememe, eksik cümleler ve rüyalarda bile peşini bırakmayan vicdan azabı… Hepsi insanın içindeki en derin yarayı ortaya koyuyor.

Son iki dize ise muhteşem bir kapanış yapmış:
“Ayna bazen yalan söylemez diye değil, sen ona çok sert baktığın için kırılır.”
“Ve kalp… Dayak yedikçe değil, sevilmedikçe kararır.”

Şiir, dışardan gelen yaralardan çok, insanın kendine verdiği zararın daha ağır olduğunu hatırlatıyor. Dil sade, ama anlamı ağır ve dokunaklı.

Gönlüne sağlık sevgili Linares.
Bu şiir gerçekten içe işliyor.
Kalemine kelamına yüreğine sağlık.
☕🙏✍️

Ahh şairem bu nasıl bir şiir aldı götürdü beni nasıl bakarsan öyle cevap verır dercesıne kaleminiz kavi duygunuz daim ola bal şairem🍯🐝🙏🏻💐🤗

Severim böyle şiirleri ...

İnsanın kendine ne kadar acımasız olabildiğini kendiyle olan içsel savaşını, kendine duyduğu öfkeyi ve affedemeyişini ,
İnsanın en büyük yarasının yine kendisinden geldiği gerçeğini yüzüne vuruyor.
kendine şefkat göstermenin ne kadar hayati olduğunu hatırlatan hüzünlü ama umutlu bir final olmuş.

Sevgiyle ...