mesafelere riayet ettim
sıra halinde gitmezken gidenler
zırhlar giydirdi zaman
tarihsiz
tarifsiz
talihsiz
soğuk durağanlığında sinem demirden ağır
tavında dövülen şeylerin bir tavrı da geç kalmaktır aslına
karanlığı dövmenin sonuydun Münire

hiçbir gereği yokken yokluğuna doluşan aklım
gürültülere sağır kaldığı anlarda
çenesi kuvvetli zihnin çivilidir cümleleri
benimle ilgiliyse çuvaldızı kimselere bırakmam
beklemekten yana bahtım açık
inceden yağan yağmur dahi
incinmekten kendini alamıyorsa
yeri gelmişken söyleyeyim:

aynı düşünceyi taşıyor su
aynı yağmurun bulutuna


kuşluk vaktine kalır mı kuşların uykusu
Sen sehere yetişememişken
ağaçlardan bahsetmiyorum
toprağından bahsedemiyorum Münire
karamsar değilim desem erozyona uğrar varlığım
dinlendiği gibi duyulmamış rüzgârın
söylendiği gibi dillenmemiş baharın
çiçeğin varsa alacağı kelebeğin canından
hissetmeyi ölen birinden öğrenmeye döllensin
akla gelmedik olanı başa getiren veresiye hayat
kefenin cebi olsa ellerim üşümezdi böyle