Serbest vezinli ve fragmanter yapısıyla dikkat çeken bir varoluş şiiridir. Şiir, zamanın “soğuk durağanlığı”nda şekillenen insan deneyimini, mesafelere riayet, yokluğun aklı doldurması ve bekleyişin kaçınılmaz ağırlığı ekseninde inceler. “Zırhlar giydirdi zaman” ve “tarihsiz / tarifsiz / talihsiz” dizeleriyle zaman, hem koruyan hem ezen bir güç olarak konumlandırılır; bu, modern şiirde sıkça rastlanan ontolojik gerilimi, demirden ağır bir durağanlıkla somutlaştırmış.

Yağmur, su ve bulut imgelerinin tekrarlı kullanımı, doğanın dahi “incinmekten kendini alamama”sını evrensel bir acıya dönüştürür; böylece bireysel ıstırap, kozmik bir boyuta taşınır. “Karamsar değilim desem erozyona uğrar varlığım” dizesi, varoluşsal inkârın bile yıkıcı olduğunu ironik bir netlikle ortaya koyarken, “kefenin cebi olsa ellerim üşümezdi” metaforu, ölümün dahi teselli edemeyeceği bir üşümeyi, dilin sınırlarında dokunaklı bir şekilde resmeder. Şiirin kesik, çivi gibi saplanan cümleleri ve ses yinelemeleri, ritmik bir durağanlık yaratır; bu da metne, eski Türk şiirinin katmanlı hüznüyle modern felsefi şiirin keskinliğini aynı anda kazandırıyor.

imgeleri ve felsefi yoğunluğu ustalıkla harmanlayarak, çağdaş Türk şiirinde güçlü bir katkı sunmuştur. Bu etkileyici şiir için şairi kutlar ve tebrik ederim.

Burada böyle etkin şiirler okumak oldukça etkileyici ve umut vericiydi.

Bir gün ölecek olmak yeterince korkunç değilmiş gibi bir de yaşıyoruz. Korkunç yerine başka kelime bulamadım. Gerçeğin eli kolu bağlıydı.

Saygıyla Şiire.

Kardeşim Enûma🌸