Karlı dağları aşmak için
çıktığın yolda…

Kış,
erken inmişti üzerine
ince bir suskunluk gibi…

Yol
beklenmedik bir yerde
kendi kaderine kırıldı…

Soğuk bir gecede
bir imtihanın içine
çekildi zaman...


Ve sen
karanlığın en dar yerinde
yalnız bırakıldın…

inanç maskesi takan
Sessiz gölgeler gibi
Yaklaştılar sana...

Bir kış kılığında,
süzülerek ...

Bir hafif rüzgar gibi,
usulca...

Senden alınmak istenen
yalnızca
bir teslimiyet miydi?

bir dua gibi
Sunulan
Şehadet şerbetini
Tebessüm ile kabullendin...

Gökyüzü
yurdun üstüne
hüzün bıraktı…

sözler düğümlendi
bakışlar yere indi
ve herkes
bir şey biliyor gibi iken
susmayı seçti…

Sonra
“takdir” dediler
açıklanamayanın üstünü örtmek için…

Bir saltanatın gölgesinde
bir yiğit
harcandı ...

Senden sonra
hiçbir bahar
eskisi gibi başlamadı…

Vedan,
çiçeklerin sesini kıstı
ve dünya
bir an
soluk almayı unuttu…

Şimdi üşüyen bir yürek
nasıl ısınır?
Bahar gelse ne olur
gelmese ne…

Turgay Kılıç