Gökyüzü bugün biraz daha mavi,
Belki sen baktın diye…
Rüzgâr bugün biraz daha nazlı,
Belki adını fısıldadı diye.
İnsan dediğin,
Bir kalp taşıyor göğsünde
Ve o kalp…
Bazen bir şehrin yükünü,
Bazen bir tek bakışın ağırlığını kaldırıyor sessizce.
Hiç kimse görmez çoğu zaman,
Ama en büyük savaşlar
İnsanların içinde kopar.
Biz,
Aynı gökyüzünün altında
Farklı hikâyeler yazan yolcularız.
Kimi yarasını saklar gülüşünde,
Kimi gülüşünü arar yarasında.
Kimi susarak anlatır kendini,
Kimi konuşarak bile anlaşılmaz.
Yollar kesişir bazen,
Hiç hesapta yokken…
Bir selamla başlar her şey,
Bir bakışla değişir yönümüz.
Ve fark etmeden
Birbirimizin kaderine dokunuruz.
Ama yine de
Bir umut bırakırız sabaha,
Bir selam göndeririz tanımadığımız insanlara,
Bir iyilik ekleriz hayatın tam ortasına
Fark etmeden.
Çünkü en karanlık zamanlarda bile
İnsan,
İnsana iyi gelir.
Çünkü biliriz…
Dünya,
Bir çocuğun kahkahasıyla güzelleşir,
Bir annenin duasıyla korunur,
Bir insanın vicdanıyla ayakta kalır.
Ve vicdan…
Sessizdir ama asla susmaz.
Ve sen…
Eğer bir gün yorulursan,
Karanlık üstüne yürürse ağır ağır,
Kalabalıklar içinde yalnız hissedersen kendini,
Unutma:
En uzun gecenin bile
Sabaha borcu vardır.
Bir iz bırak bu dünyada,
Ne büyük olsun, ne gösterişli…
Ama gerçek olsun.
Bir kalbe dokunsun mesela,
Bir hayatı değiştirsin fark etmeden.
Belki birine umut olursun,
Belki birine cesaret,
Belki sadece “yalnız değilsin” diyen
Sessiz bir nefes…
Çünkü en güzel şiirler
Kâğıtta değil,
İnsanların birbirine bıraktığı izlerde yazılır.
En büyük hikâyeler
Alkışlarla değil,
Kalplerde saklanan hatıralarla yaşar.
Zaman akar…
Günler geçer, mevsimler değişir,
Saçlara ak düşer yavaşça.
Ama bazı anlar vardır
Hiç eskimez,
Bazı duygular vardır
Hiç solmaz.
Ve belki bir gün,
Adın unutulur, yüzün silinir zamanla…
Ama birine iyi geldiysen,
Bir karanlığı aydınlattıysan,
Bir kalbi onardıysan sessizce…
İşte orada başlar sonsuzluk.