“Bilmiyor musun?” şiiriniz, sevdanın yokluğunda çekilen derin acıyı ve özlemi çok içten bir şekilde dile getiriyor. Özellikle “Ben sensizim sensiz bilmiyor musun?” dizesi, şiirin kalbindeki en güçlü haykırışı ve tekrar eden sızıyı yansıtıyor.

Kısacası: Aşkın yokluğunda yaşanan yalnızlığı, özlemi ve kalpteki yarayı dile getiren; halk şiiri tadında, duygusal ve içten bir eser. Kaleminize sağlık üstad.

Hasretin en ince yerinden konuşuyor bu şiir; her dizede yokluğun ağırlığı biraz daha derinleşiyor. “Ben sensizim sensiz” nakaratı, bir kalbin kendi yankısında kayboluşu gibi…

Gönül sarayımda sönmüyor közün,
Her aynaya baksam sendeki yüzün.
Mevsimler kış oldu, bitmiyor güzün;
Ben sensizim sensiz bilmiyor musun?
Güneşin Kızı Zehra

Yüreğinize sağlık değerli hocam. Mükemmel bir eser okudum. Tebrik ederim. Selam ve saygılarımla , esenlikler dilerim.

Yüreğinize sağlık! "Kul Yorgun" mahlasıyla biten bu dizeler, klasik halk şiiri geleneğinin (koşma tarzının) o samimi ve içten dokusunu çok güzel yansıtıyor. Hasretin ağırlığını, "kirasız, kibritsiz" gibi gündelik ama bir o kadar vurucu benzetmelerle anlatmanız şiire ayrı bir derinlik katmış.Sevdalıyı kalbe yerleşen, orayı yurt edinen ama hiçbir yükümlülük altına girmeyen bir misafire (veya ev sahibine) benzetmeniz çok özgün. "Kirasız, kibritsiz" ifadesi, karşılıksız ve zahmetsiz ama bir o kadar da işgalci bir sevdayı harika özetlemiş.
​Zamanın Yükü: Gecenin üçü ile sabahın beşi arasındaki o bitmek bilmeyen boşluk, uykusuzluğun ve bekleyişin en saf haliyle işlenmiş.
​Edebi Hüzün: Sadece şairin değil, kağıdın ve kalemin de (mısraların, hecelerin) yas tutması, "boynunu bükmesi" imgesi duygunun dış dünyaya taştığını gösteriyor.
KALEMİN YÜCE OLSUN ŞAİR ARKADAŞIM