Doğadaki her zerrenin, börtü böcekten buluta kadar her varlığın kendi lisanıyla haykırdığı o büyük hakikati—insan olma sanatını—çok hikmetli bir dille işlemişsiniz.
Kul Yorgun" mahlasıyla tevazu içinde dile getirdiğiniz bu nasihatler, kâinatın zikrini ve yaratılışın gayesini melankolik ama bir o kadar da vakur bir duruşla hatırlatıyor. Hakikate varan bu anlamlı yolculuğunuz ve her mısraya sinmiş olan o derin insanlık vurgusu için kaleminize, yüreğinize sağlık.
·🌟͙⁺˚•̩̩͙✩•̩̩͙˚⁺‧͙⁺˚•̩̩͙✩•̩̩͙˚⁺‧͙🕊
• ╰┈➤Tebrik ederim; bu bilgece, duyarlı ve hakikat yüklü kaleminiz daim olsun üstadım..

Ne kadar sade, ne kadar derin bir şiir…

Kul Yorgun üstadım, kâinatı bir mektep gibi okumuşsunuz. Böcekten buluta, yılandan güle kadar her varlığın aynı hakikati fısıldadığını söylüyorsunuz:
“İnsan olun.”

Şiirde en çok dikkat çeken taraf, insanın kendine söylenen sözü yine insandan duyması. Çünkü tabiat zaten fıtrat üzere. Bulut yağacağını bilir, toprak gülü çıkaracağını bilir, kuş mevsimini şaşırmaz. Ama insan… Ona sürekli hatırlatmak gerekir.

“Yılan, fare, aslan, tekir:
‘İnsan olun,’ insan diyor.”

Bu mısralar çok çarpıcı. En vahşi görünen varlık bile kendi yaratılış gayesine sadıkken, insanın kendi özünü kaybetme ihtimali var. İşte şiir tam burada bir tokat gibi yüzümüze çarpıyor.

Son kıtadaki “Hak denilen büyük usta” ifadesi ise hem teslimiyet hem de derin bir tasavvufi bakış taşıyor. İnsan hasta olabilir, yasta olabilir, aciz kalabilir… Ama ustanın terbiyesi devam eder. Ve o terbiye hep aynı dersi verir: İnsan kalabilmek.

Bu şiir, bağırmadan öğüt veren, sade ama hikmetli bir çalışma olmuş.
Okuyanın içine bir muhasebe bırakıyor.

Kalemine, gönlüne sağlık Kul Yorgun üstad.
Gerçekten de en zor ama en kıymetli mesele: İnsan olabilmek.

sizi gördüğümüze sevindik
geçmiş olsun dost şairim

insan olmanın içeriğini ne güzel dile getirmişsiniz

selamlar saygılar dost yüreğinize