‎Küllerle örtülü bir zamandan çağırdım seni ben
‎Uykuya gömülmüş ruhumun nabzına dokundun
‎Benim içimde devrilen yalnızlıkları sen kaldırdın
‎Sessizliğin bile senden yana eğildi bu gece
‎Gözlerin sönmüş bir yıldızı yeniden tutuşturdu
‎Kancalı bir rüzgâr yırtıp geçti içimi sen gelince
‎Göğümde asılı duran tüm ağırlıklar çözüldü
‎Aklıma değen fısıltın kırılmış tüm zamanları onardı
‎Ben artık sensizliğe adım atamayan bir nehir gibiyim
‎
‎Seni severken şiirlerim bir çağın yankısını taşır
‎Bu kader beni sana çiviledi sanki ta ezelden
‎Gömülü bir sırdı içimde sakladım aşkı
‎Tenimde yükselen sarsıntı sadece senin eserin
‎Ben senden kopan bir ışıkla yeniden doğuyorum
‎İçimin harabelerine nefes üfleyen tek kudretsin
‎Gözlerin yaklaşınca sensiz gölgeleri kapatırım
‎Kırık duygularımın enkazını sen topladın
‎İçimdeki kapkara geceleri sen sabaha çevirdin
‎Ben sende solan ömrümü yeniden büyüttüm
‎
‎Sesinde fırtınaları susturan bir hüküm var
‎Sözlerin bir kıtayı yerinden oynatacak güçte
‎Tenimde bıraktığın izler ilahi bir çağrı gibi
‎Ben senle unutulan bütün acılardan kaçtım
‎Eskimiş kalbim birden taze bir güne döndü
‎Gelişinle bir ömrün yeniden harlanmasıydı
‎Zamanın arka sokaklarında dolaşırken bile seni ararım
‎Bir anın dokunsa bin yankı yaratır içimde
‎Ben senin adınla şekillenen bir kudret taşıyorum
‎
‎Unutulmuş masalların bile önünde diz çökeceği
‎Öyle bir sevdayı çiçek gibi işledim kaderime
‎Sensiz geçen her dakika ruhum bak ufalanıyor
‎Sana baktığımda gölgem bile diz çöker içimde
‎Ben sende saklı duran haritasız bir evrenim
‎Sol yanımda açılan mabedin kapısı sensin
‎Uçurumdan sarkan düşüncelerimi sen tuttun
‎Ben senin uğruna bütün geceleri yeniden kurdum
‎Tenimde dolaşan bir ateş gibi akıyorsun içimde
‎Düşlerimin çürümüş duvarlarını sen onardın
‎
‎Bu gönül senle yanmayı öğrenmiş bir ateştir
‎Seninle çatlayan bütün yaralar ışığa döner
‎Bir ırmak gibi içimden geçiyor varlığın
‎Ben senin sessizliğinde bile dünyayı duyarım
‎Kalbime çarpan her titreşim senden iz taşır
‎Sana dokunmadan bile büyür içimdeki çağrı
‎Sensiz geçen saatler beni taştan bir gölgeye çevirir
‎Karanlığın içinde seçtiğim tek hakikat sensin
‎
‎Ben sende her defasında yeniden yapılanırım
‎Düşlerimin çatısına senin adını kurdum
‎Gözlerin her bakışta başka bir kıyamet doğurur
‎Ben bu ateşi söndürmek istemeyen bir kulum
‎Ben dünyayı değil seni seçtim her başlangıçta
‎Kalbimde yankılanan tek ses senin izindir
‎Sensiz bir adım bile atamayan bir adam oldum
‎Gecenin karanlığına eğilen tek ışık sensin
‎Ben seninle tamamlanmış yarım bir hayattım
‎Şimdi bütün varlığım senin nefesinde şekilleniyor...
‎
‎Erhan Çuhadar