9
Yorum
17
Beğeni
5,0
Puan
103
Okunma

En son seni bitirdim içimdeki kuyularda,
Hülyalarımda asılı kalan o eski sureti,
Zamanın tam orta yerinde söküp attım.
Kışlara mahkûm ettiğim zavallı ömrümün,
Artık her bir köşesinde güneş açacak, biliyorum.
~~
Ardından isyanlarımın peşine düşecek değilim,
İçimde yanan o yangını tek başıma söndürdüm.
Duvarlar örüp gitsen de arkana bakmadan,
Kabuk tutmayan yaralarıma kendim merhem oldum.
Bu defa hasarım ağır olsa da, yıkılmadım.
~~
Sarı sonbaharları severim bilirsin,
Ama senin sevdiremediğin o karanlık günlerde,
Gönlüme vurduğun her kelepçeyi birer birer kırdım.
Elimde kalan tek şey olan gururuma sarılıp,
Yokluğunun gölgesini bile kapı dışarı ettim.
~~
Dilime "sus" dedim, kalemime "dur",
Çünkü senin için harcanacak tek bir harfim kalmadı.
Yüreğime de engel oluyorum artık, bakmam gözyaşına,
Baksan da görmem, duysan da duyurmam sesimi;
İşte böyle, ben ölürken bile seni içimde bitirdim.
~~
Yılların yorgunluğu üzerime bir dağ gibi çökerken,
Gecelerin o dayanılmaz ağırlığı ömrüme serildi.
Yazdığım her sevda şiirinde seni kahraman sansalar da,
Canım acımaz artık, üzülme gidişinle;
Ben çoktan kopardım o sızlayan köprüleri.
~~
Ayaklarım yere basmaz sanma sakın,
Umutlarım senin dallarında solup gitmeyecek kadar diri.
Yarınlarım sende kalmaz, korkma, al hepsini;
Korkma! Çünkü ben bu hikâyeyi tek başıma kapattım,
En son seni öldürdüm o bitmek bilmeyen sancılarda.
~~
Ne bir sitem ne de bir ah var artık dilimin ucunda,
Sessizliğim, en büyük cevabımdır senin o bitmeyen hırslarına.
Yolun açık olsun diyemem, ama kapım kapalı,
İçeride artık senin yerin, senin kokun yok;
Eski bir hatıra gibi tozlu raflara kaldırdım seni.
~~
Öyle bir gidiş ki bu, dönüp bakmak yasak kendime,
Eskiden olsa dünyayı yakardım bir tek gülüşüne.
Şimdi ise koca bir hiçsin, rüzgârın savurduğu yaprak gibi,
Kendi fırtınamda boğulurken öğrendim yüzmeyi,
Kendi limanımda buldum sonunda o huzurlu sessizliği.
~~
Bana bıraktığın en büyük miras, bu buz gibi yalnızlık,
Ama inan, senin o sahte kalabalığından daha samimi.
Aynaya baktığımda gördüğüm kadın artık tanımıyor seni,
Yüzümdeki her çizgi, senin açtığın bir yaranın nişanesi;
Hepsini sevdim, çünkü hepsi beni benden vazgeçirdi.
~~
Varlığın ne katmıştı ki, yokluğun neyi götürsün benden?
Bir gölgeydin sadece, güneş doğunca kaybolup giden.
Ben şimdi kendi ışığımda yürüyorum o engebeli yolları,
Kimsenin eline muhtaç olmadan, kimseye yaslanmadan;
Kendi omzumda dindirdim en ağır feryatlarımı.
~~
Zaman; her şeyi iyileştirir derlerdi de inanmazdım,
Meğer zaman değilmiş, insanın kendi kararıymış şifası.
Ben seni bitirmeye karar verdiğim o ilk saniyede,
Kendi hayatımı yeniden başlattım o viran bahçede;
Güllerim artık senin için değil, kendim için açıyor.
~~
Sonunda sükûtum galip geldi bütün o gürültülü vedalara,
Yüreğimde bir tek iz bırakmadan sildim bütün adımlarını.
Artık özgürüm, artık tek başımayım ve en çok da kendimleyim,
Bitti bu kavga, bitti bu amansız ve yorucu fırtına;
Seni, seninle bıraktım o karanlık boşlukta.
Cemre yaman
5.0
100% (11)