Bugün yine hüzünlüyüm…
Sebebini sormayın gitsin.
Gözlerim dalıyor uzaklara,
Bir boşlukta asılı kalıyor bakışlarım,
İçimde kabaran o eski sızı
Yine yerini buluyor.

Sanki bir yara var,
Kapanmamış, kabuk tutmamış,
Dokunsam kanayacak kadar taze…
Sanki yanlış bir yola sapmışım da
Ansızın çarpmışım duvarlara
Sesim içimde yankılanıyor.

Sormayın dostlar,
Bugün de içim ağır.

Oysa bugün bayram…
Bugün neşe yakışır insana,
Bugün gülüşler çoğalmalı sokaklarda,
Eller uzanmalı birbirine,
Sarılmalar uzun sürmeli,
Kırgınlıklar unutulmalı.

İnsan dediğin özgür olmalı bugün,
Bir çocuk gibi koşmalı,
Bir kuş gibi hafif…

Ama…

Düşünüyorum—
Ve içim kararıyor.

Bir yerlerde
Açlıkla uyanan çocuklar var,
Bir yerlerde
Gökyüzü bomba sesiyle bölünüyor,
Bir yerlerde
Bir anne suskun,
Bir baba çaresiz,
Bir hayat eksiliyor sessizce.

İnsan görmemeli diyorum,
İnsan alışmamalı buna…
Ama görüyor işte,
Ve her gördüğünde
Bir parça daha eksiliyor içinden.

Bugün bayram diyorum,
Ama bayram herkes için değil.

Keşke…
Herkes huzurla koysa başını yastığa,
Herkes sabaha umutla uyanabilse,
Bir sofranın etrafında
Eksiksiz toplanabilse herkes.

Çile nedir bilinmese,
Yokluk bir kelimeden ibaret kalsa,
Fırtınalar sadece gökyüzünde kopsa
İnsan yüreğinde değil.

Ama var…
Savuran rüzgârlar var hâlâ,
İnsanı insandan koparan
Soğuk, acımasız fırtınalar var.

Ve ben…

Bugün izinliyim sanki hüzne,
Bugün biraz daha derinden üzülmeye.

Çünkü biliyorum
Herkes hak ediyor
İnsanca yaşamayı.

Bir lokmayı bölüşmeyi,
Bir kahkahayı çoğaltmayı,
Bir yolu birlikte yürümeyi…

Ama birileri çok görüyor bunu.
Bir düzen var,
Adı konmamış bir adaletsizlikle büyüyen.

Gözlerim görmek istemiyor artık,
Kulaklarım duymak
Ama kalbim susmuyor.

Kahrediyorum.
Lanetliyorum.

Ve yine diyorum ki

Bugün öyle bir hüzünlüyüm ki…
Sebebini sormayın dostlar,
Sebebini sormayın gitsin.

ALİ RIZA COŞKUN ©