​Önce sesin değişti, sonra dünyayı tutan o yer,
Meğer bir uçurummuş meçhulden bana gülen.
Ben seni göğsümde saklı bir vaha sanırken,
Kendi kumumda boğulmakmış bu, ansızın gelen.

​Adını bildiğim her şey yabancılaştı bir anda,
Dilimdeki harfler döküldü, hepsi başka bir lisan.
İnsan, en çok güvendiği yerden sınanırmış da,
Bu kadar mı sessiz devrilirmiş kurulan o derman?

​Uykum bir sığınaktı, şimdi ise bir mayın tarlası,
Gözlerimi her kapattığımda o tanıdık hayalin infazı.
Yastığımdaki yaşlar kurumadan sabahın o soğuk nefesi,
En ağır yükmüş meğer, "o yapmaz" sızısı.

​Kaçıncı kez sustum bu gece, kaçıncı kez öldüm?
Şaşkınlığım bir kefen gibi sarıldı ruhuma, gördüm.
Hıçkırıklarım yorgun düştü de ben yine uyandım,
Güneş doğmuyor artık, ben o son cümlede kaldım.

​Abartma dedi sızıma, sustu içimin her yanı,
Meğer bir enkazmış insanlık, bu da benim dilsiz imtihanım