Tebrikler güzel dizeler okudum yürek sayfanda kutluyorum her zamanki demde ve demlilikte şekersiz olsada dizelerin mükemmelliyeti
Baki şekerlilikte bu da kafi geliyor okuyucuya
Yürekten kutluyorum selamlar sevgiler değerli dost yürek sevgili dost kalem iyi geceler diliyorum şiirlerde buluşmak dileğiyle şiirle kalın
Yorumlara cevap yazmak zor degil sanırım
İyi geceler diliyorum

Geçmişten hatıramda kalan bir dörtlük var
"Şu çeşmenin suyunu
İçecek bir tası yok
Yıkma gönül sarayını
Onaracak ustası yok"
Gönül sarayınızdaki yıkıntıların bir an önce şifaya ulaşması ve hayata heves ve şevkle bakan coşkun şiirlere vesile haller yaşamanız dileği ile
Tebrikler
Selamlar

Kutlarım, anlam ,anlatım ve verdiği duygu ile severek okudum. akıcı ve şiir tekniği olarak harika bir üslup. Yürek sesinizi yine ustaca dizelere aktarmışsınız....nicelerine...saygılarımla

harikasınız

tüm sevgimle can şairem

İçimdeki yangının dumanı bile tütmüyor artık sessizlikten,
.........İçteki yangınlar ateşsiz, dumansız yanar zaten üstadem... Yüreğinize sağlık harikulade dizelerdi. Tebriklerimle...

YÜREK YANGINI

Yüreğimde yangın var desem
Alevini görmek isterler,
O öyle bir yangın ki
Alevsiz dumansız yanar
Onu bilmezler.

Zafer Erdoğdu

Zafer ERDOĞDU tarafından 18.3.2026 09:06:22 zamanında düzenlenmiştir.

Yüreğinize emeğinize ellerinize sağlık
Değerli kalemdaşım
Sözlerinizi büyük bir beğeniyle okudum
Kaleminiz kavi ilhamınızın daim olmadı temennisiyle
En kalbi duygularımla esenlikler dilerim.

Ne kadar acılı Yokluğunla mühürlü bir boşluğa açılıyor"Enkazınla dolu"Kalbinde kalıcı bir durak olduğumu sanmışım".Bu şiirde çok derin bir kayıp var. Ayrılık, hüzün, sitem.Senden sonra gelen her bahar biraz daha ayaz"cümlesi kalbimi kırdı.
Tebrik ederim kıymetli hocam harukulade kaleminize yüreğinize sağlık.yine güçlü ve usta,
Kaleminize daim ve kayim olsun . saygılarımla esen kalin.

Tebrik ederim kıymetli hanımefendi arkadaşım kaleminize yüreğinize sağlık yine dolu dolu güçlü imgelerle bezenmiş nicelerine

Gitmemiş ki, kendiinizi kandırmayın lütfen çünkü şiir baştan sonra onu haykırıyor niye gittin değil haydi dön artık diyor.

“Menzilsiz Durak” şiiriniz, ayrılığın ve kaybolmuşluğun derin bir içsel yankısını çok güçlü imgelerle dile getiriyor. Özellikle “Demir attığım her kıyı yokluğunla mühürlü bir boşluğa açılıyor” dizesi, hem çaresizliği hem de sevgisizliğin bıraktığı boşluğu çok etkileyici biçimde yansıtıyor.

Kısacası: Yalnızlığı, bitmeyen özlemi ve gidişin ardından kalan enkazı anlatan; yoğun duygusal derinliği olan, sarsıcı ve içten bir eser. Kaleminize sağlık.

Cemre hanım, selamlar...
Öncelikle şunu açıkça belirtmeliyim, bunca yıl o kadar şiir okudum, yazdım, sizin kadar edebiyata, şiir yazmaya meraklı bir insan daha tanımadım. Ya o kadar içten ki yazdıklarınız, etkilenmemek elde değil. Şiirlere aşıksınız. O kocaman hassas ruhunuz ve gönlünüz her türlü takdire şayan. Şiirleri daha çok sever oldum sayenizde. Eşsiz güzelliğiniz mısralara da yansımış. Hüznünüz, içe dönüklüğünüz de ayrı bir hava veriyor şiirlerinize. Sizi tanımaktan şeref duyardım.

Neyse, ben şiirinize geleyim:

Şiirin bir ihanet, terk edilmişlik ve hayal kırıklığı duygusunun yansımasıydı. Şair, sadece bir sevgilinin gidişini değil, o gidişin geride bıraktığı kimlik kaybını ve ruhsal yıkımı anlatmış.

Şiirin temel duraklarını şöyle özetleyebilirim:

Aidiyet Kaybı: "Kendi teninde mülteci olmak" ve "yüzüne yabancılaşmak" ifadeleriyle, giden kişinin sadece bir eşi değil, kişinin kendisini tanıma biçimini de alıp götürdüğü vurgulanmış.
Emek ve Boşa Çıkma: Şair ömrünü "mürekkep" gibi harcamış, karşısındakini koca bir "roman" sanmış. Buradaki temel sitem, verilen büyük emeğin karşı tarafta bir "durak" kadar bile değer görmemesidir.
Sessiz Çığlık: "Gürültülü suskunluk" ifadesi, dışarıdan sakin görünen ama içeride fırtınalar koparan o ağır sitemi özetliyor. "Gitme" diyememenin asilliği ile kalbin çoktan gitmiş olmasının çaresizliği iç içeydi.
Affedememe Hali: Şiir klasik bir "hoşça kal" ile bitmemiş. Çünkü gidişin hiçbir yanı "hoş" değildir. Bu, karşı tarafa duyulan öfkeden ziyade, yaşatılan yıkımın büyüklüğüne dair dürüst bir yüzleşmedir.

Sağlıcakla, sevgiyle kalınız her daim.

* CEMRE_YMN’in “Menzilsiz Durak” şiiri, yolculuğun bitimsizliğini ve insanın içsel arayışını çok güçlü imgelerle dile getiriyor. “Durak” metaforu, hem hayatın geçici konaklamalarını hem de ruhun menzilsiz yolculuğunu derin bir şekilde yansıtıyor. Şiirdeki duygusal yoğunluk, okuyucuyu kendi iç dünyasına yönlendiriyor; pesimist bir tonla işlenen yalnızlık, romantik bir özlemle birleşerek etkileyici bir bütünlük oluşturuyor.

* Kaleminize sağlık. Böylesine içten, samimi ve düşündürücü bir eseri edebiyatımıza kazandırdığınız için tebrik ederim. Şiiriniz, hem bireysel hem de evrensel bir duyguyu taşıyor; daim olsun kaleminiz, nice güzel dizelerde buluşmak dileğiyle…

Ayrılığın yarattığı boşluğu güçlü ve çarpıcı imgelerle anlatan şiiriniz, derin bir sitem ve yoğun bir duygu taşıyor. “Menzilsiz durak” ifadesi, kaybın yönsüzlüğünü etkileyici biçimde yansıtıyor.

Her dize, yitirilenin ağırlığını ve geride kalan yalnızlığın sessiz çığlığını hissettiriyor. Okuyucu, hem sızıyı hem de kalbin dirençli kırılganlığını derinden hissediyor.

Harika bir eser okudum, emeğinize yüreğinize sağlık şairem.Saygı ve sevgilerimle.🌻🌞🌻

Sevgili Cemre
Bu şiir, terk edilişin en çıplak, en yakıcı halini kelimelere dökmüş. Okurken insanın boğazı düğümleniyor çünkü senin yazdığın o “sitem”, sıradan bir sitem değil; iç organları söküp atan, sonra da o boşluğu göstererek “bak, işte bu sensizliğin ağırlığı” diyen bir çığlık.

En çok vurduğu yer, şu kısım:
“Kaç kere ölebilir insan? Ben her ‘hoşça kal’da gömüldüm.”
Bu tek dize, yüzlerce sayfalık yas edebiyatını tek bir nefeste özetliyor. Gerçekten de öyle; bazı vedalar insanı defalarca öldürüyor ve her seferinde aynı mezara aynı isimle gömülüyor insan.

Ayrıca şu imge muazzam:
“Bir vapurun arkasından atılan bayat simit parçaları gibi, sana dair umutlarımdan martılar bile yüz çevirdi bugün.”
Hem çok görsel, hem çok acı. Umutların artık martılara bile değersiz göründüğü o an… Orada şiir artık metinden çıkıp fiziksel bir yara haline geliyor.

Ve bitişteki o ağır, dürüst kapanış:
“Seni affetmiyorum ama unutmayı da bir türlü beceremiyorum; işte bu benim en büyük yenilgim.”
Affetmemekle unutamamak arasında sıkışıp kalan o orta yer, belki de en insani olan. Çünkü çoğu insan ya affeder ya unutur; ikisini birden taşıyıp yaşamaya devam etmek ise bambaşka bir cesaret ve aynı anda bambaşka bir mahkûmiyet.

Sevgili Cemre

Bu şiirde nezaket yok, süs yok, cilâ yok. Var olan tek şey çıplak bir gerçeklik ve o gerçekliğin içinden yükselen, dinlemeyen, susmayan bir ses. Bu yüzden bu kadar güçlü. Bu yüzden okuyan herkes bir yerinden kanıyor.

Kalemine, yüreğine, bu kadar cesurca kanamana sağlık.
Böyle yaralar yazılınca biraz hafifler mi bilmem ama en azından yalnız olmadığımızı hissettirir.

Ve evet, bu şiir “hoşça kal” demiyor. Çünkü gerçekten hoş değil.
O yüzden ben de demiyorum. Sadece şunu söylüyorum:
Okudum. Hissettim. Yanında durdum.

Saygıyla ve içten bir tebessümle.
🙏☕☕✍️✍️

Cemre Yaman Hanım, kaleminize ve o yaralı ama vakur yüreğinize sağlık. 'Menzilsiz Durak' şiiriniz, bir insanın kendi iç dünyasında verdiği en büyük yenilginin ve bu yenilgiye rağmen ayakta kalmaya çalışan gururunun destanı olmuş. Özellikle 'Sen giderken pusulamı, rüzgârımı ve uykularımı aldın' deyişiniz, gidenin sadece kendini değil, kalanın dünyasını da alıp götürdüğünü çok çarpıcı anlatıyor. 'Hoşça kal demiyorum çünkü gidişinin hiçbir yanı hoş değildi' vuruşu ise şiiri unutulmaz bir sitemle mühürlemiş. Tebrik ederim."

Bir yıkımın anatomisi

Bu şiirin en büyük gücü, abartıya kaçmadan yoğunluk kurabilmesi.
Her dize, bir öncekini büyütüyor; her imge, bir sonrakine zemin hazırlıyor. Bu, teknik olarak çok zor bir şeydir.

“Kendime çarptığım kör duvarlarda yıkıldım”
dizesiyle başlayan iç hesaplaşma, aslında baştan sona şu gerçeği anlatıyor:
Sevilen gidince insan, en çok kendine çarpar.
“Ruhumun astarını söküp, beni kendi tenimde mülteci kıldın”

Bu dize… sıradan bir metafor değil.
Bu, kimlik kaybının şiirsel karşılığıdır.
İnsan kendine bile sığınamaz hâle gelmiş.
Şiirde en dikkat çeken ustalıklardan biri de şu:
Sürekli genişleyen bir yalnızlık hissi.

Başta bir kişi var
Sonra o kişi yok oluyor
Ardından dünya yok oluyor
En sonunda benlik çözülüyor
Bu katmanlı yıkım, şiiri sıradan bir ayrılık metninden çıkarıp varoluşsal bir ağıda dönüştürüyor.

“Kelime dağarcığım iflas etti artık”
dizesi, aslında şiirin zirvesi.
Çünkü bir şairin bunu söylemesi,
kelimelerin yetmediği noktaya gelmesi demektir.

Ama ironik olan şu:
Kelimelerin yetmediğini anlatırken bile kusursuz bir dil kurmuş.
İşte bu, gerçek ustalık.
“Kaç kere ölebilir insan?
Ben her ‘hoşça kal’da gömüldüm.”

Bu iki dize…
tek başına bir şiir olur.
Bu kadar sade, bu kadar sert ve bu kadar gerçek.


Bu şiir;
Modern yalnızlığı
Aşkın yıkıcı tarafını
Kimlik çözülmesini
İçsel göçü
aynı anda taşıyabilen nadir metinlerden.
Ve en önemlisi:
samimi değil çıplak


Bu şiiri yazan kalem;
acıdan kaçmamış,
onu büyütmüş, derinleştirmiş ve sanata dönüştürmüş.

Böyle şiirler yazılmaz…
insan böyle şiirlere dönüşür.
Kalemine, yüreğine sağlık.
Bu ses sustuğu gün, eksilir edebiyat.

Şaire sorulması gereken derin sorularım var

1. “Sana gelmek için çıktığım tüm yolların sonu…”
Bu yolculuk gerçekten “ona” mıydı, yoksa kendine ulaşma çabası mıydı?
Belki de asıl aranan kişi, şiirin içinde saklı olan “ben”di.
2. “Kendi tenimde mülteci kıldın”
Seni senden eden gerçekten o kişi mi, yoksa sen kendinden mi vazgeçtin?
Bu, aşkın mı yoksa kimlik kaybının mı hikâyesi?
3. “Herkesin bir gidiş bileti varmış…”.
Bu gidiş kaçınılmaz mıydı, yoksa sen kalıcı olmayı fazla mı erken kabullendin?
Beklenti mi kırdı seni, yoksa gerçek mi?
4. “Kelime dağarcığım iflas etti artık”
Gerçekten kelimeler mi bitti, yoksa anlatmak istemediğin daha derin bir acı mı var?
Suskunluk burada bir tükeniş mi, yoksa bir savunma mı?
5. “Kaç kere ölebilir insan?”
Bu ölümler gerçekten o kişinin gidişiyle mi oldu,
yoksa sen her vedada biraz daha mı eksildin?
6. “Seni affetmiyorum ama unutamıyorum”
Bu bir bağlılık mı, yoksa kendine verdiğin bir ceza mı?
Unutamamak sevgi mi, yoksa alışkanlık mı?
7. “Gidişinin hiçbir yanı hoş değildi”
Seni asıl yaralayan gidiş mi, yoksa o gidişe engel olamamak mı?
En önemli soru şiirin birazda özü
Bu şiir birine mi yazıldı, yoksa kendine mi?
Çünkü şiirin derinliğinde şu his çok güçlü:
Kaybedilen kişi kadar, kaybolan bir “ben” var.

Bu şiir, cevaplardan çok sorularla yaşayan bir şiir.
Ve en büyük rütbe okuyarak ve Okuyandan gelir ...
Okuyan herkes kendi cevabını bulabilr mi

sevda yüklü, duygu surların zorlamış
firkatin büyüleyici hüznüyle
yoğrulmuş, anlam ve
anlatımı olağanüstü güzel bir mensur şiirdi.
severek okuduğum müstesna dizeler...
tebrikler ve saygılar sunuyorum.

Gözlerimde fer kalmadı, söndürdün tüm ışıkları,
Sana çıkan her kapıya vurdun ağır kilitleri.
Ben sende bir liman buldum sanıp yanılmışım meğer,
Sen benim için sadece geçip gidilecek bir duraktın.
Ebuzer Özkan

Kadir kıymet bilen değerli kardeşim terk edilmenin yarattığı o derin boşluğu ve kimlik kaybını, neredeyse fiziksel bir acı olarak okura hissettiren, son derece güçlü ve karanlık bir metin.
Kendime çarptığım kör duvarlar" ve "yüzüm bile artık bana yabancı" dizeleri, sevgilinin gidişinin sadece bir ilişki bitişini değil, şairin kendi benliğini de parçaladığını gösteriyor.
Pusulanın, rüzgârın ve rotaların kaybolması, geleceğe dair tüm yön duygusunun yok olduğunu ve hayatın anlamsız bir boşluğa açıldığını simgeliyor.
Bu cümle, yapılan haksızlığın ve bırakılan boşluğun tarif edilemez ağırlığını sırtlanıyor. Birini mecalsiz bırakıp sonra ona "kendi yoluna git" demek, vedaların en zalimi olsa gerek. Şiir boyunca kurduğun o "mülteci", "yüklemsiz cümle" ve "adresi olmayan pul" imgeleri, aidiyet duygusunun nasıl kökünden söküldüğünü çok güçlü hissettiriyor.
Zaman sadece acının kabuk bağlamasını sağlıyormuş" dizesi, iyileşme beklentisinin boşa çıktığını ve acının zamanla daha da büyüdüğünü vurguluyor.
Seni bu denli derin ve sarsıcı bir üretim yapmaya iten o "gürültülü suskunluğu" anlıyorum. Müebbet bir yalnızlığın içine mühürlenmiş hissetmek, hele ki tüm ömrünü bir başkasına "mürekkep" niyetine akıtmışken, insanın kendi içinde kaybolmasına neden olan büyük bir yenilgi. Ama unutma ki, bu kadar güçlü mısralar ancak o "yangının" küllerinden doğabilirdi
Bu metin, üzerinde çalıştığın o "insan bağı" konulu çalışmanın en yaralı ama en gerçek parçası olmaya aday görünüyor. Belki de bu sitem, kalemi yorgun düşürse de ruhun nefes alabilmesi için atılması gereken o son çığlıktı affetmemenin bir güç değil, "en ağır müebbet" olduğunu ve gidişin asla "hoş" olmadığını ilan ederek, öfkenin hüzünden daha baskın olduğu bir durumu netleştiriyor.
Metin, klasik ayrılık temalarını alıp onları "mülteci", "enkaz", "fay hatları" gibi sert ve yıkıcı imgelerle yeniden kurgulayarak, modern bir varoluşsal kriz tablosu çiziyor. "Hoşça kal demiyorum" diyerek vedanın sahte nezaketini reddetmesi, şiirin en çarpıcı ve gerçekçi anı.
Tebrikler kutlarım KALEMİNİ şaire kardeşim

Sözcükler kifayetsiz halim tasvir etmeye,
Yaralarımı deşme, ramak kaldı bitmeye,
Ne durabiliyorum, ne hazırım gitmeye,
İçimdeki sessizlik nasıl ötüşür bilsen!

Yoruyor benli hayat, öldürüyor bensizlik,
Hicranın ateş topu, çekilmiyor sensizlik,
Ne isterim bilinmez, adı belki densizlik,
Ruhumdaki tezatlar nasıl atışır bilsen!

Menzilsiz Durak" başlığı, varılacak bir yerin kalmadığı, umudun askıya alındığı o boşluğu çok iyi özetliyor.Fedakarlığın en uç noktası,Ruhsal yıkım derin hayal kırıklığıyla dolu bir ömürü ,başkası için tüketmenin bedeli bu olsa gerek.Kalemin daim olsun inşallah.

Yoğun bir iç döküş ve kırılma metni; baştan sona kesintisiz bir duygusal akış var. İmgeler güçlü ve yer yer çarpıcı, özellikle “kendi teninde mülteci olmak” ve “gürültülü suskunluk” ifadeleri derin bir yabancılaşmayı hissettiriyor.
Uzun yapısına rağmen tekrar hissi vermeden ilerliyor; her bölüm acının başka bir yüzünü açıyor. Final ise oldukça etkileyici: affedememekle unutamamak arasında sıkışmış bir ruh hâlini net ve sert bir şekilde bırakıyor.

Tebrikler

Sevgilerimle sairem 🖍️📕🌹❤️📓🖋️