Gecenin koynunda bir sükût var ya Resûlallah,
Her yıldız, adınla titrer gibi duruyor gökte.
Kalbim daralıyor seni anınca,
Sanki Medine’den bir rüzgâr hâlâ yüzüme değiyor.
Bu özlem, bir kulun peygamberine duyabileceği
En derin sevdanın adıdır.

Sen geldin, karanlık çözüldü,
Gökyüzü bile aydınlandı doğuşunun gecesinde.
Annen Amine’nin kalbinde huzur,
Deden Abdülmuttalib’in gözlerinde nur vardı o gece.
Kainat senin için hazırlanmış gibiydi,
Çünkü sen rahmettin, sen merhamettin,
Sen Allah’ın övülmüş kuluydun.

Hz.Ebu Bekir…
Sadakatin zirvesi, imanın sarsılmaz dağlarından biri.
Sen ona sadece “arkadaşım” demezdin,
“DOSTUM” derdin
Öyle bir dostluk ki,
Cahiliyenin karanlığını yaran bir güneş gibi.

Mağara gecesinde, Sevr’in sessizliğinde
Hz.Ebu Bekir’in titreyen nefesleri vardı.
Korkudan değil…
Seni kaybetme ihtimalinin acısından titriyordu o yürek.
Üstünüzde örümcek ağı,
Kapıda güvercin yuvası…
Allah’ın kudreti sizi saklıyordu.

O an sen, en sakin hâlinle fısıldadın
“Üzülme ya Ebâ Bekir, Allah bizimle beraberdir”
Bu söz, çağlar boyunca iman edenlerin kalbine
Bir mühür gibi kazındı.
O dostluk,
Hicret yolunun ebedî hatırası oldu.

Ve sen, insanların içinde ona en çok değer vereni,
Kendi dilinle ilan ettin
“Eğer dost edinseydim, Ebu Bekir’i dost edinirdim”
Ama senin dostluğun bile,
Sadece Allah’a ait olacak kadar mukaddesti.

Hz.Ebu Bekir, hatırladıkça ağlayan bir adamdı senin için
Sen vefat ettiğinde güneşi sönen bir kalp gibi kaldı dünyada.

Hz.Ömer…
Adaletin gölgesi, hakkın kılıcı…
İslam’a adım attığında melekler bile sevindi.
Senin yanında durduğunda,
Küfür orduları yolunu değiştirdi.
Sen ona “Fârûk” dedin
Doğruyu yanlıştan ayıran adam.
Gücü kuvvetiyle değil,
Senin ahlakına aşkla bağlanmasıyla büyüdü o.

Hz.Osman…
Meleklerin bile hayâ ettiği o incelik…
Kur’an’ın iki kapak arasına toplanmasında
Onun titiz yüreği vardı.
Sen ona “iki nur sahibi” dedin,
Çünkü iki kızını da nikâhladığın tek kişiydi.
Ne güzel bir lütuf, ne güzel bir iz.

Hz.Ali…
Yiğitlikte aslan, ilimde deniz.
Senin evinde büyüyen,
Senin terbiyenle yoğrulan o özel kalp.
Bir savaşta sancağı taşıyan,
Bir başka gün ilminden inciler döken…
Sen onu “ilim şehrinin kapısı” diye anmıştın.

Abdurrahman bin Avf, cömertliğin timsali
Talha, Uhud’un kahramanı
Zübeyr, senin halanın yüreğinden doğan bir yiğit
Sa’d bin Ebi Vakkas, “Anam babam sana feda olsun” sözünün abidesi
Mus’ab bin Umeyr, Medine’nin ilk öğretmeni,
Şehadet kokan gençlik…

Bilal-i Habeşi…
Ezanının nidası cihanı titreten o güzel kul
Sen vefat edince “Allahu Ekber” diyemeyen,
Her tekbirinde gözyaşıyla boğulan müezzin…

Salman-ı Farisi,
“ ehl-i beytin bir ferdiydi” diye onurlandırdığın derviş.
Said bin Zeyd, cennetle müjdelenen zarif yürek…

Her biri yıldızdı,
Sen ise ay…
Onlar yol gösterirdi ama yolları sen aydınlatırdın.

Ey Allah’ın sevgilisi…
O meşhur an geldiğinde,
Cebrail sana “Ne istiyorsun” diye sorduğunda
Sen şöyle dedin
“Ümmetim… Ümmetimi istiyorum…”

Kendin için bir şey dilemedin,
Ne makam, ne mertebe, ne nimet…
Sadece ümmetinin affını istedin.

Bizim için dökülen gözyaşların,
Dünyayı bile utandıracak kadar saf ve derindi.

Biz seni görmedik,
Ama tek bir sünnetine bile muhtaç doğduk.
Biz sesini duymadık,
Ama ezan sesinde seni hissederek büyüdük.
Biz elini tutmadık,
Ama ümmet olduğumuzu bilmek
Kalbimize bir ömür yetecek kadar kıymetli…

Sen bizi görmeden sevdin,
Biz seni görmeden özledik.
Bu özlem, kıyamete kadar eksilmeyecek
Çünkü sen rahmettin, biz de o rahmete muhtaç insanlardık.

Ravzanın kapısında bekler gönlüm,
Bir defa adını söyleyeyim diye titrer dudaklarım.
Bir salât, bir selâm düşer dilime
Bir gün huzuruna varmak umuduyla yaşarım.

Ve bilirim ki
Sonsuzluk kapısında çağıracaksın yeniden
“Gel ümmetim, gel…”
Biz de koşacağız sana,
Adını duyan bir yetim gibi,
Kalbimizi sana armağan ederek… biz seni görmeden sevdik yaaaa Resulullah
LA İLAHE İLLALLAH MUHAMMEDÜN RESULULLAH