bir gün aynanın karşısına geçti " Adam/Kadın "
öyle uzun uzun bakmadı önce…
çünkü insan en çok kendine bakmaktan korkar,
göz göze gelmek,yıllardır susturduğun biriyle konuşmak gibidir.

sonra yaklaştı,yüzüne değil, içine bakar gibi…
çünkü bilir insan,ayna sadece görüneni değil,saklananı da fısıldar kendine.

çocukluğunu gördü bir an,koşarken düşüp ağlayan hâlini,kimsenin duymadığı o ilk kırılışı…
ve anladı ,insan ilk yarasını unutmaz,sadece üstüne başka yaralar dizer.
yıllar geçti gözlerinin önünden,sevdiği kadını,gitmek zorunda kalanları,
“iyiyim” deyip içten içe çöktüğü geceleri ,hepsi oradaydı.
çünkü ayna yalan söylemezdi ama insan çok iyi susardı.

bir an ışığı kapattı…
oda karanlığa gömüldü ,ayna boş kaldı sandı önce ama ,işte tam o an anladı.
" Ayna boş kalsa da hüküm değişmez,her insan aslında kendi karanlığında ruhunu yansıtır "

çünkü karanlık, saklamak değil,gerçekle baş başa kalmaktır.
ve her insan kimse görmezken,kendi içine bakar…
kendiyle hesaplaşır,kendi sesinden kaçamaz...
ayna sadece bahanedir aslında,insan en çok kendine yakalanır.

"Adam/Kadın " başını eğdi gözlerini kapattı ,çünkü artık biliyordu,
Her insan kendi karanlığında ruhunu yansıtır.
Ve bazı yüzler ışıkta değil,karanlıkta gerçek olur.
…ve gözlerini kapattığında bile o yüz gitmedi aslında,
çünkü insan aynadan kaçabilir ama kendinden saklanamaz.

içinden bir ses yükseldi yavaşça,ne bağırıyordu ne de susuyordu ,
sadece yıllardır konuşmayı bekliyordu ,
“ ne zamandır bu kadar yabancısın kendine ? ”

"Adam / Kadın " cevap vermedi,çünkü bazı soruların cevabı yoktur,sadece ağırlığı vardır.
Ellerini yüzüne götürdü,sanki silerse geçecek sandı her şeyi…
ama insanın içi,su değince temizlenmez.
bir adım geri attı ama karanlık da onunla geldi.
çünkü karanlık dışarda değil,içeride büyüyen bir şeydi.

Hatırladı…
kırdığı kalpleri,geç kaldığı özürleri,söyleyemediği “kal”ları…
ve en çok da kendine verdiği sözleri tutamayışını.
insan başkasını kandırabilir ama kendine söylediği her yalan gecenin bir yerinde geri döner.
ayna yoktu artık karşısında ama yüzleşme devam ediyordu.
çünkü mesele görmek değildi,mesele kabullenmekti.

“ ben ne zaman böyle oldum ? ” diye fısıldadı,sesi bile kendine yabancıydı.
cevap yine içinden geldi “olmadın…hep sendin,sadece görmezden geldin ”

o an anladı,insan değişmez bazen,sadece üstünü örter gerçeklerin.

ve karanlık ,aslında korkulacak bir şey değildi,insanın en çıplak hâliydi.
"Adam / Kadın " derin bir nefes aldı,
ilk defa kaçmadı kendinden , ilk defa dinledi içindeki sesi.
çünkü bazı yüzleşmeler vardır,ya seni parçalar ya da yeniden kurar.
ve o gece aynaya bakmadan da gördü kendini…
eksik, kırık, ama gerçek.

çünkü insan en çok kendini kabul ettiğinde hafifler biraz.
Ama bazı yükler vardır ki ,ömür boyu taşınır.
…ve o yükleri sırtlandığını ilk kez bu kadar açık hissetti,
sanki omuzlarında yılların değil,söylenmemiş her cümlenin ağırlığı vardı.

insan bazen bir “keşke”nin içinde yaşar,ve fark etmeden geçmişin gölgesinde büyütür kendini.

duvara yaslandı " Adam / Kadın " gözleri hâlâ kapalıydı…
çünkü görmekten değil,anlamaktan yorulmuştu artık.
“ affedebilir miyim kendimi ? ” dedi içinden,bu soru diğerlerinden farklıydı…
çünkü cevabı kaçılacak gibi değildi.
sessizlik uzadı ,ama bu kez boş değildi,
içinde kırılan bir gururun,yavaş yavaş çözülüşü vardı.
insan en az kendine merhamet eder,en çok kendine acımasızdır çünkü.

hatırladı…
kendini yarı yolda bıraktığı anları,kendi hayallerinden vazgeçtiği günleri,
başkalarını mutlu etmek uğruna kendi içini susturduğu geceleri…
ve fark etti onu en çok yoran hayat değilmiş,kendine rağmen yaşamakmış.

yavaşça gözlerini açtı…
ayna hâlâ oradaydı, ama bu kez bakışı değişmişti.
ilk defa kaçmadan baktı kendine,ilk defa savunmadan,ilk defa suçlamadan…
çünkü insan,kendini affetmeye başladığında yüzü bile değişir.

bir adım daha yaklaştı,parmaklarını aynaya değdirdi…
soğuktu, ama içi ilk defa bu kadar sıcak hissetti.
ve fısıldadı,belki de yıllardır söylemesi gerekeni:

“ ben buradayım… ”

ne eksik,ne fazla,sadece olduğu gibi.
çünkü bazı geceler vardır,insanı bitirmez ,yeniden başlatır.

ve o gece,ayna sadece bir cam olmaktan çıktı,
bir yüzleşmenin,bir kabullenişin ve belki de ilk kez kendinle barışmanın tanığı oldu.
…ve o tanıklık,sessizce içine yerleşti "Adamın / Kadının " bir daha gitmemek üzere.

çünkü insan,kendini bir kez gerçekten gördü mü,eski körlüğüne dönemez.
sabaha karşıydı oda hâlâ aynı duvarlar aynı hayat aynıydı belki ,ama içinde bir şey yer değiştirmişti.
o eski kaçışlar,o kendini oyalayan düşünceler artık saklanacak yer bulamıyordu.
çünkü insan gerçeği öğrendiğinde yalanlar bile yüzüne bakamaz.

aynaya baktı yeniden ama bu kez bir yabancıya değil…
tanıdığı birine bakar gibiydi.

eksikleri vardı hâlâ kırıkları duruyordu yerli yerinde,geçmiş silinmemişti…
ama artık taşımıyordu onu sürükleyerek.
insan bazen iyileşmez,sadece kabullenir…
ve o kabulleniş en derin yaraya bile nefes aldırır.

içinden geçen o eski ses bu kez daha sakindi ,

“ geç kaldım mı ? ”

"Adam / Kadın " hafifçe başını salladı,
ilk kez bu soruya korkmadan yaklaştı,

“ belki…ama hiç başlamamaktan iyidir ”

çünkü bazı başlangıçlar en çok bittik sandığın yerden doğar.
pencereye yöneldi gece çekiliyordu yavaşça,
karanlık yerini gri bir sabaha bırakırken şunu fark etti ,

karanlık gitmemişti aslında,sadece onunla birlikte yürümeyi öğrenmişti.
ve insan kendi karanlığıyla barıştığında ışıktan korkmaz artık.
son bir kez aynaya baktı ne kendini yüceltti ne de küçümsedi…
sadece kabul etti.

çünkü en zor şey,kendinle savaşmayı bırakmaktır.

ve o an,ilk defa gerçekten sustu içindeki gürültü…
ilk defa bir boşluk değil,bir huzur vardı içinde.
ayna oradaydı hâlâ ama artık bir düşman değildi.
çünkü adam öğrendi insan aynada değil,kendini affettiği yerde değişir.

bazı hikâyeler ,başkalarına anlatılmaz,sadece yaşanır,sadece hissedilir.
ve belki de en gerçeği şudur ,aynaya baktığında gördüğün kişi,senin hikâyen değildir sadece…
o, yüzleşmeye cesaret ettiğingerçeğin ta kendisidir.
“ Ayna susar…ama insan, kendi karanlığında söylediği hiçbir şeyden kaçamaz ”

" Ayna boş kalsa da hüküm değişmez,her insan aslında kendi karanlığında ruhunu yansıtır "