ağır bir geceydi , sessiz ama ağır,
sanki gökyüzü bile , insanın hâlinden utanır…

Bir çocuk ağlıyordu uzaklarda,adı neydi bilinmez…
ama senin kardeşindi,bunu bilmen yeterdi aslında…
Bir annenin feryadı yükseldi sonra,
dil başka, toprak başka , ama acı aynıydı,çünkü iman birdi…

Ve ben sordum kendime , “ Biz ne zaman bu kadar ayrıldık ? ”
Hani biz birdik , aynı kıbleye dönen,aynı secdede buluşan , Hani biz Müslümandık ,
Peki ne oldu ?
Sen ırk saydın,o dil saydı,bir başkası sınır çizdi kalbine…
Oysa bir ses yankılanıyordu asırlar öncesinden…
hz.peygamber diyordu ki “ Üstünlük ancak takvadadır ”
Ve ırkçılığı ayaklarının altına almıştı bir zaman…
Şimdi bak ,Kardeş kardeşe düşman,
aynı Allah’a inananlar birbirine yabancı…
Bir yanda zulüm,bir yanda suskunluk…
Ve düşman ,Gülüyor uzaktan,
çünkü biliyor , sen bölündükçe , o büyüyor…

Ama hâlâ vakit var…
Bir ayet gibi düş kalbine ,“ Uyan ”
Bir sahabe gibi kalk yerinden,
Bilal-i Habeşi gibi haykır , zincirleri değil,sessizliği kır…
Ömer bin Hattab gibi doğrul , adaleti kuşan yeniden…
Çünkü İslam sadece isimle taşınmaz…
yürek ister, direniş ister,iman ister…

Ey Müslüman , Bu gidiş nereye ?
Dünya seni oyalarken sen kendini unuttun…
Secdeyi bıraktın,birliği unuttun,kardeşliğini sattın…
Ama hâlâ kapı açık ,
Kalk , Ellerini semaya kaldır ve kalbinden kopanı söyle.

" ALLAH "

Bir daha…

" ALLAH "

Ve bütün zincirleri kırar gibi haykır,

Huuuuuuuu… ALLAH…
Huuuuuuuu… ALLAH…
Huuuuuuuu… ALLAH…

Çünkü kurtuluş ,ne ırkta,ne isimde…
Kurtuluş sadece Allah’a kul olmakta…
Ve unutma ,Sen uyanırsan bir ümmet uyanır…
Ve bir sabah olur ,güneş doğar ama senin içindeki karanlık hâlâ dağılmaz…
Çünkü gözünü dünyaya açtın,ama kalbini kapattın hakikate…
Bir ekran ışığında kayboldun,bir ses seni çağırdı ama duymadın…
oysa o çağrı her gün yankılandı kulaklarında…
“ Hayye alel felah ”

Kurtuluşa gel dediler , sen geç kaldın…

Ey Müslüman ,Sen ne zaman bu kadar yoruldun?
Ne zaman secde ağır geldi sana ?
Ne zaman kardeşinin acısı sana uzak bir haber gibi oldu ?
Bir yerde çocuklar susuz,
bir yerde anneler evlatsız…
ve sen hâlâ kendi küçük dünyanda bölünmüşsün…

Bu mu ümmet olmak ?
Hani bir beden gibiydik…
bir yerimiz yansa diğer yerimiz uyuyamazdı…
Şimdi yanıyor ümmet ve sen derin uykulardasın…

Uyan…
Bu bir şiir değil artık bu bir çağrı…
Bir sahabenin gözyaşı gibi temiz,
bir şehidin kanı gibi gerçek…

Kalk yerinden…
Abdest al mesela,yıka ama sadece ellerini değil,yıka kalbini…
Sonra secdeye git…
Uzun uzun kal orada,kimse görmesin seni , ama O görsün…
Ve içinden geleni söyle ,

“ Ben kayboldum ” de...
Çünkü kaybolduğunu bilmeyen yolunu bulamaz…

Sonra kalk…
Bir kardeşinin elinden tut,dilini değil kalbini konuş…
Hatırla , Bu yol yalnız yürünmez…Ve yine söyle…

ALLAH...
Sadece dilinle değil,yüreğinle…

ALLAH...
Kır zincirlerini…ALLAH de…
Ve o ses yükselsin artık,sadece senin değil,bir ümmetin sesi olsun.

Huuuuuuu… ALLAH…
Huuuuuuu… ALLAH…
Huuuuuuu… ALLAH…

Ve işte o zaman göreceksin…
Karanlık dağılır,kalpler birleşir,ve bu dağılmış ümmet yeniden ayağa kalkar…
Çünkü bir kişi uyanırsa...
Belki bir şehir,belki bir millet,belki de bütün bir ümmet uyanır…
Ve o an gelir , kalbin titrer,dizlerin çözülür,ama bu sefer korkudan değil ,hakikati hissettiğin için…

Bir ses yükselir içinde,önce kısık, sonra büyür, büyür , göğsüne sığmaz olur…
Artık susamazsın çünkü biliyorsun,susmak bu çağda kaybolmaktır…
Bir adım atarsın sonra bir adım daha…
Artık yalnız değilsin,yanında kardeşlerin,arkanda bir ümmet…
Ve gökyüzüne bakarsın , ellerini kaldırırsın ,kalbinle haykırırsın .

ALLAH...

Bir daha...

ALLAH...

Ve bütün yükünü bırakır gibi,bütün zincirlerini kırar gibi,bütün dünyayı susturur gibi…

ALLAH... ALLAH... ALLAH...

Sesin yankılanır ,Dağlarda,şehirlerde,yüreklerde…
Bir kişi başlar ,sonra bir başkası ,sonra binler…
Ve o ses büyür ,bir çağrı olur artık ,

ALLAH... ALLAH... ALLAH...

Uyananların sesi,dirilenlerin nefesi,bir ümmetin yeniden doğuşu…
Ve o an anlarsın Kurtuluş , ne sende,ne bende,kurtuluş yalnızca O’nda…

Ve son sözü yeryüzüne mühür gibi vur...

HUUUUUUU....ALLAH
HUUUUUUU....ALLAH
HUUUUUUU....ALLAH

“ Ya Allah dersin ve dirilirsin… ya susarsın ve silinirsin ”