Bak…
sana bir şey anlatacağım,ama sözünü kesme,
çünkü ben bunu ilk defa bu kadar açık söylüyorum.

sen hiç fark ettin mi,insanlar değişmiyor aslında…
sadece çıkarları büyüdükçe gerçek yüzleri daha görünür oluyor.

ben gördüm , hem de en yakından.

bir zamanlar aynı masada oturduğum insanlar vardı,
aynı ekmeği bölüştüğüm,aynı hayallere inandığım…

şimdi selam vermeye bile tenezzül etmiyorlar.

neden biliyor musun ?
çünkü cebime giren para değişmedi…ama onlarınki değişti.

ve insan parası arttıkça değil,vicdanı azaldıkça değişiyor.
bak, yanlış anlama…
ben kimseye kırgın değilim artık,kırgınlık bile yoruyor insanı.

ben sadece şaşırmayı bıraktım.

çünkü bir insanı tanımak için yıllar gerekmiyormuş,çıkarı yeterliymiş.
sen de dikkat et,bir gün yanında olanların hangi şartta yanında olduğuna iyi bak.
çünkü herkes iyi gün dostu olabiliyor…
ama insanı asıl yalnız bırakan şey kimsenin olmaması değil, yanında sandıklarının yok olması.
ben yalnız kaldım mesela…ama öyle kalabalıkların ortasında,gülüşlerin içinde,konuşmaların arasında.
insan en çok anlaşılmadığı yerde yalnız hissedermiş,ben orada kayboldum.

ve sonra bir gün aynaya baktım…
ilk defa kendime şunu sordum ,sen ne zaman sustun bu kadar ?
çünkü ben eskiden haksızlığa susmazdım, insanlara inanırdım,birinin gözünde kendimi aramazdım.

şimdi…susuyorum.

çünkü anlatmanın bir anlamı kalmadı.
çünkü herkes anlamak istediği kadar anlıyor ve en kötüsü ne biliyor musun ?

ben de değiştim...

onlar gibi değil belki…ama eskisi gibi de değilim artık.

daha az güveniyorum,
daha az konuşuyorum,
daha az hissediyorum.

çünkü insan her kırıldığında biraz kapanıyor.

ve bir süre sonra kimse kapıyı çalmıyor diye değil,
sen açmamayı öğrendiğin için yalnız kalıyorsun.

bak…şimdi sana bunu anlatıyorum ya , aslında sana değil…

kendime söylüyorum...

“ bir daha kimseyi eskisi kadar içeri alma ”

çünkü bazı insanlar misafir gibi gelmiyor hayata, iz bırakıp gitmiyor…
içinde bir şeyleri alıp götürüyor.

ve sen…eksik kalıyorsun.
Bak…sana bir şey daha anlatacağım çok uzatmayacağım.
insanlar değişiyor dedim ya…
aslında en acı olan şu , sen de buna alışıyorsun.

başta “olmaz” diyorsun,
“ben böyle yapmam” diyorsun…
sonra gün geliyor sen de aynı cümleyi kurmuyorsun artık...

çünkü yoruluyorsun...

her şeyi düzeltmeye çalışmaktan,
herkesi anlamaya çalışmaktan,
hep iyi kalmaya çalışmaktan…

ve bir bakmışsın en çok kendine geç kalmışsın.

bak şimdi…ben sana dürüst olacağım,
çünkü başka türlü konuşmanın anlamı yok.
ben herkesi kaybettim sanıyordum , aslında kendimi kaybetmişim.

çünkü bir insan herkese yetişmeye çalışırken kendini geride bırakıyor , ve en sonunda kimseye yetişemiyor.

sana bir şey daha söyleyeyim mi ?

yalnızlık dediğin şey kimsenin olmaması değil…
kimsenin seni gerçekten görmemesi...

ben bunu geç anladım...

çok geç....................

şimdi bana “iyisin” deseler bile , ben o cümleye inanmıyorum artık.
çünkü insan , en çok kendine söylediği yalanlara alışıyor.

ve ben en çok “ ben iyiyim ” dedim...

bak…belki de mesele şu ,

insanlar kötü değil ,sadece herkes kendine yetmeye çalışırken birbirini harcıyor...

ve kimse bunu fark etmiyor...
çünkü dışarıdan her şey normal , kahkahalar var, sohbetler var…
ama içeride herkes kendi sessizliğinde kaybolmuş...

ben de oradaydım...

şimdi buradayım , karşındayım...

ve ilk defa şunu söylüyorum ,

ben yoruldum...

ama bu “dinlenirim geçer” yorgunluğu değil…
bu, insanın içinden bir parça eksilten yorgunluk...

ve biliyor musun ?

en garibi ne…

bunca şeyden sonra kimseyi suçlamıyorum artık.

çünkü anladım ki herkes kendi boşluğunun içinde yaşıyor ve kimse kimsenin boşluğunu dolduramıyor...

uzun bir sessizlik gibi…

ve sana son bir şey söyleyeyim…

ben artık insanları değiştirmeye çalışmıyorum , kendimi de...

sadece kabul ediyorum...

çünkü bazı gerçekler değiştirilemiyor…sadece yaşanıyor...

ve ben…yaşamayı öğreniyorum.

sessizce...

Ve en sonunda anladım…
insan en çok başkalarına değil,kendine geç kalıyormuş...

“ Kimse için kendinden vazgeçme… hikayenin sonunda , yanında kimse kalmaz ”