Bir kitapta okumuştum şöyle diyordu '' her şeyi maddede arayanların akılları gözlerine inmiştir göz ise maneviyata kapalıdır'' der...

İşte bu nedenle sevginin en saf hâli çoğu zaman gösterişten uzakta, sessiz ve görünmez olanıdır...
İnsan, değerli olanı çoğu kez gözleriyle değil, kalbiyle görmeyi öğrendiğinde anlar.

Bir çocuğun sevgisi ise ne ölçüyle tartılır ne de bir kalıba sığdırılabilir;
O, olduğu gibi, hesapsız ve karşılıksızdır.
İşte bu şiir, en başta önyargılı olmamayı vurgularken..
bir babanın geç fark ettiği bir hakikati; sevginin maddede değil, niyette saklı olduğunu, en sade hediyelerin bile en derin anlamları taşıyabileceğini anlatır.

Kalbinin sesini dinlemeyi ve sevdiklerinin sunduğu görünmez armağanları fark etmeyi hatırlatır bizlere.

Şiir, ilk bakışta basit bir bayram sabahı sahnesiyle başlasa da,
kısa sürede güçlü bir duygu dönüşümüne sahne olur.
Küçük kızın saf niyetle hazırladığı hediye ile babanın maddi beklentileri arasındaki çatışma, aslında.. modern insanın sıkça düştüğü bir yanılgıyı temsil eder:
Değeri, görünüş ve maddiyat üzerinden ölçmek gibi...
tebrik ediyorum hocam güzel bir konuydu..