Hayat felsefem.
Gülerek üzülmek.

Ama gülüş deyip geçmemek lazım; çünkü gülüp geçenlerin içinde neler var ben onu çok iyi biliyorum, ve o gülüşü de çok iyi biliyorum… çünkü ben gülerek üzülenlerdenim.

Bazen öyle gülüşler vardır ki hocam, içinde kırgınlık da vardır, suskunluk da…Hatta kimi zaman bir cenaze sessizliği saklıdır o gülüşte.

İnsan her zaman ağlayarak anlatamıyor içini, duyuramıyor sesini; hal böyle olunca da dik durmak, dik durduğunu göstermek adına gülüyor işte.
Ben de çoğu zaman kırıldığımı belli etmemek için gülerim, karşımdakini kırılmadığıma inandırmak için elimden geleni yapar, gülerim hatta güldürürüm.

"Velhasıl, umudum var iken henüz
Murada ermeyi diler geçerim."

Yani çok gülüp geçtim. Hala da gülüp geçmeye devam ediyorum. Ama bir yandan da murada ermeyi diliyorum; hep yalandan gülecek değiliz ya, belki Mevla bu kulum artık gerçekten gülsün der :))

Kaleminize sağlık hocam…
Bu şiirde kendimi buldum zaten bu şiir derdine dert ekleyenlere demişsiniz.
Sonsuz saygı ve selamlarımla...

Muhterem Hikmet hocam..
Bu fânî âlemde her ne var ise bir gölgedşr esasında...
Bir tebessümle başlayan gün, bir ah ile sövebilir....
İnsanoğlu ki kaderin ince ipleriyle bağlanmış bir yolcudur,
Ne gamdan kaçabilir ne de vuslatı bütünüyle kucaklayabilir.
Lâkin öyle yiğitler vardır ki,
Bahtın en sert rüzgârlarında dahi sarsılmaz;
Gözyaşını içine akıtır,
Derdini bir tebessümle örter.
İşte bu sözler,
Kederi kendine yoldaş eden ama ona boyun eğmeyen bir gönlün
Vakarlı isyanıdır…
Gülerek yanmanın,
Yanarken sükûtla direnmenin hikâyesidir sanki..
Tebrik ediyorum harika bşr şiirdi hocam..
Saygılarımla..