I

bugün odalardaki atmosfer her zamankinden daha da boğucu, balkonun kapısını açacağım şimdi, genzimdeki tat bahçelere yayılabilsin diye

vişne ağacına bakan duvarı, vişne çürüğüne boyamak kimin fikriydi
bu ev zaten hiçbir zaman deniz feneri göremeyecekti

kördü... bizim gibi...

kim pencerelere iki kat macun çekmişti
hülyalı içeri bakıp da dünya çalmasın diye kalbimizi

oysa bizim hayata karışacak takatimiz yoktu, o yüzden seni hep intihar edebileceğim en güzel manzaralı kalpdelen olarak görürdüm

dudaklarından atlayıp göğsüne şiddetle çarparak eksik parçaları bir araya getirebilecektim!

oysa senin dudakların çatlayıp çölleşmişti, bol küfürlü şiirlerimden seçim yapmak zorunda kalmıştık

şiir de değil! şiir kimsenin yüzünü gözünü dağıtamazdı çünkü!

II

dolunay perdeye sürülüyor
garip... ahududu kokan bir esintiyle vişneler içeri süzülüyor
hepsinin üzerine basa basa kapıyı kapatacağım şimdi

başka bir gece olsa huzurdan ağlardım, metcezir bendeki suları hareket ettiriyor çünkü ama bu gece en tatlı vişnenin çekirdeği tüm uydularımı paramparça etti

SEVGİLİM!

eğilip dudağını yalıyorum, duyuyor musun? hala sıcaksın ve damağımı o buruk mutlulukla dolduruyorsun

tüm evren terliyor
şarap kadehi buğulanıyor
tuz yaralarıma çekiliyor

METCEZİR
DOLUNAY

"daha önce böylesi olmamıştı" diye fısıldıyorum kulağına, sonra yatağın üzerindeki bıçakları teker teker vazolara yerleştiriyorum

mumlar hala yanıyor, aslında pişmanlıklarımız mum taklidi yapıyor

üfleyip söndürmek istiyorum, duvardaki ateşin gölgesi harlanıyor ama spermlerim soğuyup sertleşmiş yanaklarında, mumum bitiyor

belki bir kez daha sevişirdik ama atmosfer artık daha ağır
taşıyorum seni
yalnızlık artık daha ağır

ııı

saat geçti
aşk artık ahududu kokmuyor

evet! bu eve deniz feneri gösteremedim ama seni öperken gördüğüm manzaraları sana da gösterebilmek için göz çukurlarını ezdiğim vişnelerle doldurdum

toprak, kanımızın renginde yeni bir vişne ağacı verirken belki de yeniden sevgilin olurum...