Gitme ömrüm
Bir şey söylemeyeceğim bu kez
Çünkü ne desem
kalmanı sağlamayacak

Bak, susuyorum
Belki sessizlik tutar seni diye
Ama insan en çok
sessizce gider

Ben alışırım sanıyordum
Herkes gibi
Geçer dediler
Geçmedi
Gittiğin yerle aramda
ölçülebilir bir mesafe yok

Ama ulaşamayacağım kadar
uzaksın artık
Adını silmedim
Sadece kullanmıyorum
Çünkü bazı şeyler

söylenince daha çok acıyor
Kendime bir yer aradım
Senden sonrası için
Hiçbir yere sığmadım
Hiçbir şey bana uymadı

Bir sandalyeyi hep boş bırakıyorum
Gelirsin diye değil
Geldiğinde oturacak yerin olsun diye
İçimde hâlâ yer var sanma diye

Sen yokken
Ben de tam yok sayılmam
Ama varım da denmez
Arada kalmış bir şeyim işte
Gece uyanıyorum bazen

Hiçbir şey olmamış gibi
Sonra hatırlıyorum
Her şeyin bittiğini
İnsan kendine bunu nasıl anlatır
Nasıl ikna eder eksik kalmaya

Ben beceremedim
Hâlâ tamamlanmayı bekliyorum
Gitme demek geç kaldı
Kal demek hiç elimden gelmedi
Ben zaten

kaybedeceğimi bilerek sevdim seni
Şimdi bakıyorum da
En çok buna kırgınım
Sana değil
Kendime
Gitme ömrüm

Ya da git
Ama şunu bil
Ben senden sonra
hiçbir şeye başlamadım
Ve kimse fark etmedi

Ben aslında o gün
yavaş yavaş bittiğimi
Çünkü ben
bir anda yıkılmadım
Herkes sanır ya öyle olur diye

Ben
her gün biraz daha eksildim
Ve en sonunda
ne seni kaybettiğim an kaldı
ne de beni hatırlayan bir parça

Sadece şu kaldı:
Sen gittin
ve ben
bir daha hiç var olmadım.