Sevda sandım, içimden geçen bir hevesmiş.
Nazına sustum; meğer hepsi bir nefesmiş.
Acı dedikleri, öyle uzaktan değilmiş;
İnsan en çok da kendine denkmiş.

Ah talihim, ah nazım…
Gözlerin hâlâ hayallerimin en güzel yazımı.
Al benden beni; bende bir şey kalmasın.
Aşk mı bu, heves mi, yoksa son bir nefes mi?

Günahlarla dolu ömrümün tek sevabı sendin.
Aşkın, içime yağan sessiz bir kar gibiydi.
Şimdi yoksun; içimde yarım bir cümle,
Kederle konuşurum, gecem bile sensiz dinmez.

Bir uçurum büyür artık suskun adımlarımda.
Her yankı sen, her sessizlik derin bir yara.
Zaman dediğin, hatıranın solgun gölgesi;
Ve ben, kendi içimde kaybolan bir dava.

Ne aynada yüzüm, ne kalbimde eski ben.
Bir yabancı gibi bakarım kendime her dem.
Söndürdüğüm ne varsa küle döndü içimde;
Ve o külün altında hâlâ kor gibi “sen”…

Bilirim, dönüş yok artık bu karanlık yoldan.
Adını ansam bile ürperir soğuk duvarlar.
Bir ömür dedikleri birkaç kırık anmış meğer;
En uzun gece, sensiz olanlar…

Sustum çoğu zaman; kelimeler yetmedi.
İçimde kopan fırtınayı kimse duymadı.
Gülüşüm yalandı, gözlerim ele verdi;
Ben en çok seni değil, kendimi kaybettim.

Bir iz bıraktın; silinmeyen bir cümle gibi.
Ne yana dönsem, aynı hikâye, aynı sızı.
Unuttum sandım seni, her defasında—
Adın düştü içime, ilk günkü gibi.

Geceyle dost oldum, karanlıkla konuştum.
Yokluğunu her gün biraz daha büyüttüm.
Sevmek neymiş, senden sonra anladım derin;
En çok da kaybetmeyi öğrendim seninle.

Şimdi ne sevda kaldı, ne nazın anlamı.
Acı dediğin yer etmiş, olmuş kimliğim sanki.
Ve ben bu enkazın ortasında tek başıma,
Adını anmadan da yanmayı öğrendim…

Bir sükût çöker içime, adı konmaz bir hâl.
Ne gözyaşı çare, ne hatıra bir melâl.
Yaşamak dedikleri: eksilmekmiş her gün.
Ve ben her eksilişte biraz daha “ben”den uzak…

Sonra anladım:
Ne sen kaldın, ne o eski ben.
Bir hatıraydı hepsi; dağıldı sessizce.
Şimdi içimde kalan tek şey:
Adı konmamış, derin bir hiçlik…