Zamanın dikiş tutmadığı kör vakitten,
Yine sana sığınan bir heceden daha merhaba sevgilim.
Biliyor musun,
Şimdi öyle bir dilsizlik çöktü ki şu dört duvara;
Dışım mermer sessizliği, içim mahşer yeri...
Hangi mısraya el atsam, ucu sana çıkan bir uçurum sanki;
Dışım zemheri ayazı,
içim bitmeyen bir yangın enkazı.

Sanırım son soluğuma kadar,
Bu gurbeti ben kendi göğsümde büyüteceğim.
Yine ben eksilecek,
Yine ben senin yokluğunla mühürleneceğim.
Ama "Yorulmadın mı?" dersen;
Asla sevdiğim, asla!
Çünkü seni özlemek,
Gecenin karanlığında güneşi ezberlemek gibi olsa da,
Ben yine de bu soylu sızıdan vazgeçmem.

Bak, yine kimsesizliğin sağır kuyusundayım,
Şehir çoktan teslim oldu karanlığın uykusuna.
Ve ben bu gece yarısında,
Hiç gidilmemiş yolların, yarım kalmış sözlerin yoldaşıyım.
Geziniyorum ruhumun dar ve kör dehlizlerinde;
Arıyorum belki bir gölgeni, belki bir nefesini...
Yüreğinin kuytusuna sığınıp, soluğunda dinlenmeye
Öyle ihtiyacım var işte.

Ondandır bu hırçın, bu dik başlı hallerim.
Seni bulamadığım ıssız saatlerde,
Ruhuma çöken eski sancı,
İçimin en gizli sığınaklarında kol geziyor.
Uzatıyorum ellerimi dokunulmaz hayaline,
Yine boşlukta asılı kalıyor parmak uçlarım,
Yine yarıda kesiliyor bütün uykularım...
Ve tam o anda,
İçimde bir yerler sessizce kanıyor.

Şimdilerde öyle bir hasret var ki
Aklın ötesinde limanlar düşlüyorum.
Mesela;
Dilsiz ve uçsuz bir sahil hayal ediyorum,
Ve içinde sadece ikimiz oluyoruz.
Adımlarımız birbirine karışıyor,
Yüzümü sende, yüzünü bende gizliyoruz...
Bizi ölüm bile göremiyor sevgilim,
Kimse dokunamıyor bu gizli vuslata.

İşte sevdiğim, bu benim sensiz son halim;
Ve ben öyle büyük bir sessizlikle seviyorum ki seni...
Zaman geçmiyor, sadece biz tükeniyoruz bu boşlukta.
Aynı ömre bin kış sığdırmak gibi bir şey bu;
Önce susuyor, sonra ağlıyor,
En son yine sende tükeniyorum.
Biri sorsa "Vakit ne yana?" diye;
Cevabım hep aynı: Sana doğru!
Yine sana "kal" oluyorum...
Mürekkebin gözyaşını beyaz kâğıda mühürleyerek,
Bir başka şiirde tekrar "biz" oluncaya kadar...
Sana iyi geceler diliyorum sevgilim.
Cemre Yaman