“Öğretmen Okulları” şiiriniz, Cumhuriyet’in aydınlanma mücadelesini ve eğitim yoluyla Anadolu’nun kalkınma çabasını çok etkileyici bir şekilde dile getiriyor. Özellikle Köy Enstitüleri’nin hem üretim hem de sanatla yoğrulmuş eğitim anlayışını hatırlatmanız, şiire tarihî bir derinlik katıyor.

Kısacası: Eğitimle toplumu dönüştürme idealini, köy çocuklarının emeğini ve aydınlanma mücadelesini anlatan; nostaljik, toplumsal ve bilinç uyandırıcı bir eser. Kaleminize sağlık.

Sevgili hocam Bu paylaştığınız dizeler, Türk eğitim tarihinin en özgün ve hüzünlü sayfalarından birine, Köy Enstitüleri ve ardından gelen öğretmen okulu geleneğine tutulmuş bir ayna gibi. Şiirdeki her satır, sadece bir eğitim kurumunun değil, bir toplumsal dönüşüm idealinin nasıl filizlendiğini ve maalesef nasıl söndürüldüğünü içtenlikle özetliyor.
​Özellikle "kendi okullarının her şeyini yaptılar" vurgusu, bu okulların sadece teorik bilgi değil, hayatın kendisini öğreten yapısını (üretim içinde eğitim) harika özetlemiş. Bugün hâlâ eğitim sistemindeki aksaklıkları konuşurken, Köy Enstitüleri’nin o bütüncül yaklaşımına (müzik, tarım, edebiyat ve zanaatın iç içe oluşu) duyulan özlemi bu şiirde çok net hissediyoruz.
​Şiirde değinilen süreci daha iyi anlamak adına şu kronolojik akışı hatırlamak kıymetli:
​Darülmuallimin: Osmanlı’dan devralınan "Öğretmen Okulu" mirası.
​Köy Enstitüleri (1940): Şiirde bahsedilen o "aydınlanma savaşı"nın merkezi. Hasanoğlan’dan Arifiye’ye kadar Anadolu’nun dört bir yanındaki meşaleler.
​ 1954 yılında resmen kapatılarak İlköğretmen Okulları ile birleştirilmeleri; şiirdeki "yalanlarla koştular Ankara’ya" ifadesi bu dönemin siyasi baskılarını temsil ediyor.
​2014 yılında bu köklü geleneğin son halkasının da genel liselere dönüştürülmesiyle şiirde bahsedilen o "nostalji" dönemi başlamış oldu.
​"Biat etmez bir toplum yaratılacak diye..."
​Bu mısra aslında meselenin özü. Sorgulayan, mandolin çalan, kendi ekinini biçen ve hakkını arayan köylünün; mevcut statükoyu (ağalık ve biat kültürünü) nasıl ürküttüğünü çok çarpıcı bir dille anlatmışsınız.
​Bu duygulu şiiri bizimle paylaştığınız için teşekkürler..
Her sene müfredatın değiştiği ülkemizde eğitimin bittiğinin göstergesi..burada en büyük yükü omuzlarında taşıyan ÖĞRETMENLERİMİZİ gönülden alkışlıyorum...

yıl 1958 di ilk okul 4. sınıfa
gidiyordum ağabeyim Ereğli İvriz
öğretmen okulunu yeni bitirmişti...
o kadar güzel yağlı, kuru, sulu boya
resimler yapar, o kadar güzel mandolin çalar
ve her meslekten mutlaka bilgisi vardı.
Ülkemi yönetenler vatanımın
terakkisini asla istemiyorlar...
köy ilkokullarını kapatıp imamları
başı boş köylere doldurunca artık
milletimizi de kendilerine benzettiler
imamlar gibi yattığı yerden doyan ve
insanların aklını soyan oldular...
çok güzel ve çok anlamlı bir konuya
parmak basmışsınız sizi yürekten kutluyorum.
selam ve saygılar sunuyorum, iyi ki varsınız...