Üzerimdeki kırk yamalı ceket benim hikâyem aslında.
İnsanlar onu gördüğünde eski bir kumaş parçası sanıyor.
Ama ben her giydiğimde geçmişimi de omuzlarıma alıyorum.
Her yama bir hatıra, her sökük bir kırılma gibi duruyor üstünde.
Ben yürüdükçe o da benimle yürüyen bir ömür gibi sallanıyor.

Ben bu ceketi gençliğimde aldım.
O zamanlar yeni sayılırdı.
Ben de yeniydim hayata karşı…
İnsanlara inanmayı, dostluğa güvenmeyi,
Sevdiğimde sonuna kadar sevmeyi bilen biriydim.

Cebimde çok para yoktu ama hayallerim vardı.
Sokaklarda yürürken içimde büyük bir dünya taşıyordum.
Bir gün her şeyin güzel olacağına inanıyordum.
İnsanlar gitmez sanıyordum,
Dostluklar yarım kalmaz sanıyordum.

Sonra hayat yavaş yavaş öğretmeye başladı.

Bir gün biri gitti.
Hiç beklemediğim bir anda.
Arkasından bakarken içimde bir şey koptu.
O gün bu ceketin ilk söküğü açıldı.

Sonra başka insanlar çıktı karşıma.
Dost dediklerim oldu.
Yanımda yürüyenler, omzuma dokunanlar…
Ama zaman geçince anladım ki
Bazıları sadece yol arkadaşıymış, dost değil.

Yıllar geçtikçe bu ceket de benimle birlikte eskidi.
Rüzgârın sert estiği gecelerde,
Yağmurun sokakları sessizce yıkadığı sabahlarda
Hep omuzlarımdaydı.
Bazen bir bankta otururken, bazen uzun bir yolda yürürken
İçimdeki yalnızlığı en iyi o bilirdi.
Kimseye anlatamadığım şeyleri
Sanki o sessizce dinlerdi.

Sonra bir gün fark ettim ki
Bu ceket sadece soğuktan koruyan bir şey değil.
Benim sabretmeyi öğrendiğim günlerin şahidi,
Yıkılmadan ayakta kalmaya çalıştığım yılların tanığıydı.
İnsanlar gelip giderken
O hep aynı yerde kaldı; omuzlarımda.
Belki de bu yüzden
Hayatımın en sessiz dostu o oldu.

Yıllar geçti…
Ben değiştim.
Hayat bana bir şey öğretti.

Artık kimseye kolay kolay güvenmem.
Kimse gitmek isterse tutmam.
Kimseye eyvallah etmem.

Şimdi biri bana bakınca
Üzerimde eski, kırk yamalı bir ceket görüyor.

Ama bilmiyorlar…

Ben o ceketin içinde
Kaybettiklerimi, sustuklarımı, kırldıklarımı, vazgeçtiklerimi,
Ve ayakta kalmayı öğrenmiş
bir hayat bırakıyorum.