Merhaba değerli kalem
Şiir her zaman olduğu gibi güzeldi
Biz de okuduk, kutladık ve alkışladık yürekten, yalansız ve riyasız
Gönlün abat olsun, tüm şiirlerin benzersiz ve de ŞAH ESER olsun
Şiirle kal, sevgiyle kal, sağlıkla kal ve de hoşça kal

Şiirde öyle bir ironi var ki; insanın dünyalık hırslarını, "nakit akımı", "amortisman" ve "bilanço" üzerinden eleştirirken aslında hepimizin kaçırdığı o büyük gerçeğe işaret ediyor. Kendini dev aynasında görenlerin, kâğıt üstündeki o süslü rakamlarla nasıl bir hayal dünyasında (kâğıttan urbalar içinde) yaşadıklarını yüzlerine vuruyor. "Amortisman çabuk bitmiş" derken, zamanın ve insanın nasıl hızla yıprandığını, hiçbir fermanın ya da paranın bu tükenişi durduramayacağını çok çarpıcı anlatmış.Özellikle şairin iğneyi kendine batırdığı bölüm çok kıymetli. "Ben de diyordum ki hatasızım ben" diyerek kendi yanılgısıyla yüzleşmesi, samimiyetin zirvesi. 393 (Merkez ve Şubeler Cari Hesabı) gibi teknik bir detayla "pervasızlığını" bağlaması, mesleki bir birikimin nasıl derin bir bilgeliğe dönüştüğünün kanıtı. Karın zararı yuttuğu o karmaşada, asıl kazancın rakamlarda değil, insanın "kendine gelmesinde" olduğunu söylüyor.Finalde "Dadaş" vurgusuyla gelen o vakar ve şükür hali, şiiri toprağına bağlı, zeki ama alçakgönüllü bir limana ulaştırıyor. Boş hayaller peşinde (kuru karavana) koşmak yerine, gerçek icazetin kendini bilmekten geçtiğini hatırlatan, hem düşündüren hem de inceden gülümseten muazzam bir "hayat defteri" bu.