Burada sadece bir özlem yok; burada bir ruhun, diğer ruh üzerindeki hak iddiası ve vazgeçilmezliği var. "Senin ne haddin rüyalarıma gelmemek" cümlesi, aslında bir öfke değil, o kadar büyük bir sevgi ki, karşı tarafın varlığını kendi varlığına mecbur kılan bir tutkunun sesi.
Özellikle "Anlatmayı sevdiğim en güzel konu Sensin ama kimsenin anlamasını istemiyorum" paradoksu muazzam. İnsan, içindeki o büyük hazineyi dünyaya haykırmak isterken, bir yandan da sırf başkalarının sığ duyguları değerini düşürmesin diye onu bir sır gibi saklamak ister. Bu, aşkın bencilliği değil, kutsallığını koruma çabasıdır.
"Kalbimdeki kırıklardan sızıyor sesler" dizesi ise sitemin en zarif hali. Konuşmaktan vazgeçen ama sızısı mısralardan taşan bir kalp... Hatırlanmayan ama asla unutulmayan o derin anılar, insanın hafızasında değil, direkt ruhuna kazınmış demektir.