Hayat yokuşunda rastladım aşka
Kalbim çarpıyordu bu defa başka
Koşar adım gidiyorken vuslata
Yaraladı öldürmedi kaderim
Yüzümü hiç güldürmedi kaderim


Tam uçarken kırdı kanatlarımı
Vurdu ayağından umutlarımı
Alabora etti duygularımı
Zevki sefa sürdürmedi kaderim
Yüzümü hiç güldürmedi kaderim


Ateşlere atıp kavurdu beni
Deli poyrazlarda savurdu beni
Acıyla kederle yoğurdu beni
Muradıma erdirmedi kaderim
Yüzümü hiç güldürmedi kaderim


Baharı harcayıp kışı kolladı
Mutsuzluğu paketleyip yolladı
Yüreğimi depremlerle salladı
Bir çadır da kurdurmadı kaderim
Yüzümü hiç güldürmedi kaderim


Hasret nöbetine dikti gönlümü
Çürüttü bu yolda kalan ömrümü
Hep o belirledi yaşam döngümü
Mutlu ömür sürdürmedi kaderim
Yüzümü hiç güldürmedi kaderim


Kaçtıkça köşeye kıstırdı beni
İmdat çığlığımda bastırdı beni
Hayat ağacına astırdı beni
Öldür dedim öldürmedi kaderim
Yüzümü hiç güldürmedi kaderim


Hangi dağın kuytusuna sokulsam
Hangi yarin yüreğine dokunsam
Hangi dilde sevda diye okunsam
İnsaf edip bildirmedi kaderim
Yüzümü hiç güldürmedi kaderim.


MELAHAT ÇETİNKAYA

Şair dostlardan inciler :

Yollarımı bağladı kördüğüme,
Gölge düşürdü her güldüğüme.
Şahit oldu bittiğim o güne,
Gözyaşımı sildirmedi kaderim,
Yüzümü hiç güldürmedi kaderim.…..Ebuzer Özkan