Beni çok konuşturan ahmaklardır,
sorularıyla değil,
anlamamakta ısrar eden bakışlarıyla.
Sözlerimi duyarlar
ama kelimelerin içindeki kapıyı açmazlar.
Her cümle bir anahtar olur,
her açıklama yeni bir kilit.
Ben anlatırım.
Bir daha anlatırım.
Sabır dediğimiz o ince köprünün
taşlarını tek tek dizerim.
Ama bazı zihinler vardır ki
duvar olmayı seçmiştir.
Söz çarpar,
düşünce çarpar,
hakikat çarpar…
ve geri döner.
İşte o an
içime bir ağırlık çöker;
görünmeyen bir taş
kalbimin ortasına bırakılmış gibi.
Anlarsın…
Bazı insanlara konuşmak
denize yazı yazmaktır.
Dalgalar gelir
ve cümlelerini siler.
O zaman bilgelik konuşmaz.
Bilgelik
yavaşça geri çekilir.
Bir adım.
Sonra bir adım daha.
Sözlerin yerini sükût alır,
soruların yerini mesafe.
Çünkü insan bazen
anlatamadığı için değil,
anlaşılmadığı için susar.
Ve suskunluk,
her zaman kırgınlığın değil
idrak edilmiş bir gerçeğin dilidir.
Ben o dili öğrendim.
Artık
her tartışmaya kelime vermem,
her kulağa düşünce emanet etmem.
Bazı kapılar vardır
çalmaya değmez.
Bazı akıllar vardır
ışık değil,
gölge büyütür içinde.
İşte o yüzden
yavaş yavaş örerim aramıza görünmez duvarları.
Mesafeler koyarım,
engeller koyarım,
setler çekerim.
Savaşmak için değil,
ruhumun gürültüden kurtulması için.
Çünkü bilirim:
Bilge insan çok konuşmaz.
Bilge insan
sözün değerini bilenle konuşur.
Diğerleriyle
sadece sessizlik konuşur.
İnsan bazen anlatamadığı için değil, anlaşılmadığı için susar.