Yalvarmak değil, çekilmek gerekir çokca
Kıyıları hırpalamakla kıtalar mağlup edilmez
Dişlenip öğütülen ekmeklerin içinde kahkaha yok
Arsızlaşan insan kadar,
İnsandan başkası da kuytulanırmış bildim
Eksiliyorum, lime lime ve gün be gün
Tenimden değil artanlar, kırıntılarım içimde
Düşlenilsin istiyorum hür ve yetkin
Ruhum var diyerek yakınmaz insanlar
Herşeyin nefsi yetim, benim de üstelik öksüz
İspiyoncu zannedilen melekler varmış
Huzur hangi mahzende saklanır bilmezler
Şu avazsız iç burkulmalarıma ilaç isterim
Vardırırlar mı acaba tan ağarmadan
Yahut batıdan güneş baş kaldırmadan
Nice yağmur damlasının şiirine saplanan
Okkasız şimşek hafifliğini dillendiririm
Yankılanan kimin çığlığıdır,
ya da
Mühim mesele olmasa gerek,
Neresinden tutulur aşk veyahut insan?
Bir gün konuşmayı bıraktığım gibi
Bıraktım kendimi de gömleksiz kuyuya
İstedim nazlanayım karanlık karardığında
Düşmanlarım yokken, yaşayabileyim
Öğrenemedim
Ansızın beni Hüseyin’leyen kim?
Kuruduğumda, nasılsa toprak utanmayacak
İki gerçekten hangisinden emin olaydım
Hangimizde maske, bilmece bildirmece
Çalanın bileklerine beni düşman bellemesinler
Sahip vazgeçince pencereler de hırsızı sever.