Yerine oturmaz bazı taşlar
Düşündürür insanı
Taş mı yerini sevmedi
Yoksa yer mi taşı önemsemedi ?


Ey taş !

Yer senin özünü mü kavrayamadı ?
Yoksa sen mi taşıdın yerin yükünü
İçindeki o derin çatlağa ?

Bir vuslat özlemi,
Bir tamamlanma arzusu.
Belki de o yer,
Bir gülüşün sıcaklığıydı,
Bir bakışın derinliği,
Şimdi soğuk,
Şimdi uzak...


Ey yerine oturmayan taş!

Kırılma,
Aşınma,
Toz olma sakın !
Belki de senin gerçek yerin,
O sığamadığın yer değil,
Yolculuğunun kendisidir.
Her sığmayış,
Her düşüş,
Seni asıl ağırlığına,
Öz varlığına taşır ..


Yer mi kusurlu, taş mı ?
Yoksa onları yer ve taş ,
diye ayıran zihin mi ?

Ayrı düşmüş iki parça,
Unutmuşlar özlerini
Tanıyamıyorlar birbirlerini ...


Yerine oturmaz bazı taşlar
Düşündürür insanı
Taş mı yerini sevmedi
Yoksa yer mi taşı önemsemedi ?


Taş yerinde ağırdır derler
Ağırdır
Yerini yurdunu bilmeyene
Ağırdır
Değer görmediğine
Ve ağır gelir
Hasretle yolunu gözleyene ...



Çağdaş DURMAZ