Gafil gezme, dünya bir düş yoludur,
Ne var ise hepsi sana yâr olmaz.
Yel eser, devranın dönüş yoludur,
Taht kursan da gönle yine yâr olmaz.

Köşkler yapsan altın ile gümüşten,
Mazlumun ahını duymaz gezersen;
Kul hakkı yiyip haramı bilmezsen,
On hac ile gelsen dahi yâr olmaz.

Ağlar ana, ağlar bacı, yâr ağlar,
Giden geri dönmez artık, yâr ağlar.
Mezar başı otlar biter, kar bağlar;
Kırk sene beklesen bile yâr olmaz.

Secde secde çoğaltsan da ibadet,
Kalp kırarsan, kalmaz sende keramet.
Niyet eğri ise olmaz selamet;
Bin tövbe de etsen inan yâr olmaz.

Gönül evi kibir ile dolarsa,
Merhametsiz sözler dilden yağarsa;
Bir kul gözü senden yana taşarsa,
Yüz yıl uzun ömür sürsen yâr olmaz.

Şöhret dediğin bir kuru sedadır,
Alkış bir anlık, çok boş bir edadır.
Nefsin hoşnut olsa, toy ne faydadır;
Yedi iklim diyar gezsen yâr olmaz.

Dünya bir gölgedir, uzar kısalır;
İçi buz bağlamış, dışı yaradır.
Aşk ile yanmayan felek karadır;
Bugün varsan, yarın sana yâr olmaz.

Bir gün gelir, devran döner başına,
Toz toprak düşer o beyaz saçına.
Kurt kuş konar soğuk mezar taşına;
Güzel melek yüzün solsa yâr olmaz.

Kul Halilî der: aşk kara toprakta,
Yâr aranmaz altın, pul ile taçta.
Nasibin yazılmış ezelde başta;
Kısmetinde Hak’tan öte yâr olmaz.

Halil Kumcu

Şiirden geriye kalan satırlar:

Dünya dediğin, insanın gölgesine verdiği uzun bir selâmdır; güneş çekilince kimse kimseye yâr olmaz.

Şöhret dediğin, rüzgârın ağzındaki bir isimdir; rüzgâr kesilince kimse hatırlamaz.

İnsan dünyada çok yâr arar; sonunda anlar ki, Hak’tan başkası insanın kalbine yâr olmaz.

10 Mart 2026 / Salı / Bartın