Hayat erken aldı benden ne varsa
Gülmek hep yarım kaldı dudaklarımda
Herkes bir umutla tutundu hayata
Ben hep düşenin yanında kaldım

Sevdikçe yüküm ağırlaştı
Giden gitti, dert bana kaldı
Bir gece, bir sessizlik
Geceler bana yâr oldu

Benim hayatım böyle gelmiş böyle gider
Gülmek çoktan küsmüş bu yüzüme
Ne tutacak bir dal kaldı
Ne de “geçer” diyen bir tek yüreğe

Benim hayatım böyle gelmiş böyle gider
Her sabah biraz daha eksilerek
İçim kanar, sesim çıkmaz
Kimse bilmeden, kimse görmeden

Bir sözle yıktılar beni
Bir bakışla sildiler
Ben sonuna kadar sevdim
Onlar yarı yolda gittiler

Masalar bilir halimi
Duvarlar ezberledi derdimi
Adımı unuttum zamanla
Acı çağırır oldu beni

Benim hayatım böyle gelmiş böyle gider
Sırtımda taş, içimde yangın
Ne sabah huzur getirir
Ne gece bırakır beni yarım

Benim hayatım böyle gelmiş böyle gider
Alıştım içimden çöküp susmaya
Herkes benden bir parça aldı
Geriye kalanla yaşamaya

Bir gün sorarlarsa halimi
“İdare eder” der geçerim
Çünkü alıştım kaybetmeye
Ben böyle yaşamayı öğrendim
Hasan İsra Yıldırım (cy)