2
Yorum
23
Beğeni
5,0
Puan
207
Okunma
Bir çocuk var içimde,
Zamanın dokunamadığı,
Kalbimin en eski misafiri…
Kırıldıkça susmayı öğrenen,
Ama hâlâ birinin gelip
“Geçti artık” demesini bekleyen.
Çünkü içimdeki o çocuk hâlâ inanıyor:
Bir gün,
Bu dünyanın
Kimsenin kalbini incitmeden de dönebileceğine.
Büyüdü sonra;
Ve gördü ki dünya,
Çoğu zaman kalplerin enkazı üzerine kurulmuş.
Dünyanın bir köşesinde,
Bir çocuk daha uykusunu yarıda bırakır,
Bir oyuncak daha eskimeden sessizliğe gömülür…
Ama içimdeki çocuk hâlâ göğe bakıyor,
Sanki her kırık kalbin titreyen kandillerinde
Kendi masumiyetini korumaya ant içmiş gibi.
Ve anlıyorum ki,
Bu küçük, sessiz muhafız;
Ruhumun, dünyaya rağmen
Masum kalmaya çalışan son sığınağı…
09.02.2026
5.0
100% (7)
Şiirin sahibi
Şiirin sahibi
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz
