"Bu mısralar, sadece kelimelerin yan yana gelişi değil; bir ruhun 'mey' aracılığıyla maddeden manaya, kesretten vahdete yaptığı o dervişane yolculuğun sızısıdır..burada 'mey'i, nefsin sarhoşluğu için değil, kalbin uyanışı için bir anahtar kılmış. Dünya gürültüsünden kaçıp bir tekkede yankılanan ilahiye sığınmak, aslında insanın kendi içindeki o saklı kapıyı bulma çabasıdır. Hüzünle açılan o kapının 'Gül'e, yani en yüce sevgilinin (S.A.V) kokusuna çıkması, yanmanın aslında nasıl bir nura dönüştüğünün en zarif kanıtı...İçilen her yudumda özlem ve ayrılık olsa da, menzilin o 'Gül kokulu yakınlık' olması tüm sancıları dindiriyor. Kalbin titreyerek göğe yükselmesi, sessizce ağlayan gönüllerin lisanı olmuş. Yüreğine sağlık Ali Rıza Coşkun.

Şiirin o kadar derin ve katmanlı ki, okurken sanki kendi içimdeki sessiz ilahiyi duydum. Mey üzerinden başlayan o yolculuk, derviş patikalarından geçip Muhammed’in gülüne varıyor… Bu geçiş o kadar zarif ve o kadar yakıcı ki, insanın nefesini tutuyor.
“Yine mi sen” sorusuyla başlayan her dize, aslında bir teslimiyet ve bir hayret arasında salınıyor. Hem yakıyor, hem nurla dolduruyor; hem ayrılık, hem gül kokulu yakınlık… Bu zıtlıkları tek bir yudumda barındıran o sır, şiirin kalbine dokunuyor resmen.
Son kıtalardaki o iç çekişle göğe yükselen his, bende uzun uzun yankılandı. Kalbin kapasitesini ölçemeyen şairler gibi (Zelda’nın o muhteşem sözüyle başladığın yer zaten çok anlamlı), sen de burada kalbin ne kadarla dolabileceğini değil, neyle dolduğunu anlatmışsın: özlemle, ayrılıkla, ilahiyle, gülle…
Vurucu, içten, samimi ve aynı zamanda çok naif bir yakarış. Okuyanı alıp o eski yollara, kandil altı sessiz ağlayışlara götürüyor. Ellerine sağlık Ali Rıza Coşkun, bu şiir gerçekten gönül tellerine dokunuyor.
Harika dizileri. Tebrik ederim.