Belki bir gün düşer gönlüme cemre,
Isıtır sessizce, üşüyen yanımı.
Kışın ağır nefesi durur bir an,
Ve dünya bekler, yaprak uyanmadan.

Her cemre bir dokunuş, bir sessizlik,
Toprağın derininden süzülen sıcak.
Kırgın dallar titrer, çiçekler uyanır,
Ve ben, senin tadında, derin bir nefes alırım.

Rüzgâr fısıldar, zaman yavaşlar,
Gözlerimde biriken yıldız kırıntıları,
Sana doğru yol alır, sessiz ve sabırla,
Bir özlem nehri gibi akar, taşar.

Güneş ağır ağır yükselir ufuktan,
Ve her ışık, senin adını yazar gökyüzüne.
Cemre düşer, bir damla umut gibi,
Ve ben, her damlasında biraz daha sen olurum.

Kış uykusundan uyanan dünya,
Bütün sessizliğiyle seni çağırır,
Ve ben, seninle birleşen her cemrede,
Baharı taşırım içimde, gözlerimde, kalbimde.

Belki bir gün düşer gönlüme cemre,
Ve o gün, tüm zaman durur bir an.
Her nefes, her bakış, her sessizlik,
Seninle parlar, seninle tamamlanır.