Tanrılar beni
ince bir tülün sabrına işledi.

Saçlarım uzadı
sarıdan kahverengiye,
kahverengiden kızıl bir akşama,

sonra gece gibi siyaha.
Bir bedenin ileriye yürüyen gölgesiyim ben,
öteki kadınlara bırakılmış bir taslak.

Kadın deyince
içimde yaratılışa benzeyen bir yangın olur.
Renkler konuşur:
siyah en kızgınıdır suskunluğun,
mor biraz yara izi,
kırmızıysa belimde
kim bilir kimin namusu diye bağlanan
utangaç bir kurdele.


Oysa beden
bedene verilen eski bir armağandır.


Çok mu ağır konuşuyorum
dilimin içi demir tadında bugün.


Ben kendi bedenime sığamazken
hangi gençlik toplar beni
altın tepsili bir kaderde?


Gök mavidir diyorlar.
Toprak sabırlıdır.
Çiçekler boy verir.
Ben boy vermiyorum.


Sevginin iki eli yakamda
ama dünya
kadınlığımı çirkin bir aynaya asmış.


Ne kutlayayım şimdi?
Bir yerlerde bir kadın yanıyor,
bir yerlerde bir kadın parçalanıyor.
Bir çığlık gelir
sol yanımın karanlığına dokunur.


Sonrası
kadınca bir sessizlik.

Bugün de
birinin yerine öldüm.

Ve dünya
benim kadın oluşuma
biraz daha sustu.


07-03-2026
ist
Zaralıcan