yok hesaplaşmanın ne baş ne sonu
iç döküntülerimizledir hep yolculuğumuz...
kalemine bereket bacı

Ne kadar derin, kırgın ama bir o kadar da mağrur bir şiir bu... Okurken insanı o ıssız odalarda, rüzgârın dalları gerdiği o vedalarda dolaştırıyor. Kalbin konuşmaktan vazgeçmesi yenilgi değil de nedir zaten? Bazen en büyük direniş, sessizce geri çekilmektir.

​Şiirinizdeki melankoli ve imgeler o kadar güçlü ki, hissettirdiklerini şu kelimelerle özetlemek istedim:
​
Kendinizi el ele tutuşmayan rüzgâra benzetmeniz çok incelikli. Doğa suçlu olamaz, rüzgâr suçlu olamaz; öyleyse ayrılıkların ve yalnızlığın faturasını da kendinize kesmek haksızlık.

​ Kalbi, iki yaramaz çocuğun paylaşamadığı ve sonunda kırdığı bir oyuncağa benzetmek... Orayı bırakıp çıkamamak, o kırıklıkla yaşamaya alışmak tam bir sadakat resmi.

​"Yenilgi değil; sadece kalbim konuşmaktan vazgeçmiş biraz..." dizesi şiirin en vurucu noktası olabilir.

Teslim olmak değil bu, sadece kelimelerin artık yetmediğini, tükendiğini asil bir şekilde kabul etmek.

​Şehrin "insan basılmamış yerlerinden" payınızı istemeniz, kalabalıkların içindeki o haklı yorgunluğu çok iyi özetliyor.

Yüzünüz ışıkla inatlaşsa da, içinizdeki bu güçlü imgeler kelimelerle gayet güzel parlıyor.

​Yüreğinize, kaleminize sağlık. Kendine yer bulma telaşındaki o "boş boğaz aşka" ve kırgınlıklara çok güzel bir ses olmuş bu dizeler.