Ben İstanbul’um
bugün
minereler
köprü ayaklarına çeleme takmış
bahar ayazında
o burnu kızarmış çocuklarla
gitmelerimi büyütüyorum
anaç ruhuma


vapur-otobüsler
yana yana
dizilmiş tren vagonları
ilkleri doğruna
kadınlığımın bir az ötesinde


yokluğumun bir yoksulu olduğum yerde
deniz maviye suçüstü
yakalanmış
vapurun adam büyüklüğünde koltuğuna gömülmüşüm


dışarısı mavi
öyle bir mavi ki
ressamlar fırçalarını
renk renk boya kovalarına daldırıyor
beyazı ikna etmeye çalışıyorum



iyi hallerden çıktım
kendi düş dünyama
bir an
tırnaklarımı umuda gösteren
hırçın bir kediye dönüşüyorum


kırılgan sesler
yakınımda
uzaklığıma parmak sallayan
o uzaklar


küçük bir sesin sakarlığından
irkildiğim anın ta başındayım
gidecek yeri olmayan hislerime
doğruldum
sadece



O ki aşk
olması gereken gibi
düşlerini koy avuçlarıma
diyor


şehri ayağa kaldıran
susmalarım
ertesi güne bırakacak gibiyim


ne lüzum
aşksız bir şehrin güzelliğine
niye demiyorum
niye



09-03-2026
İST
ZARALICAN