Utandım

Büyük balık küçüğünü yutarken,
Kral benim derken, şah benim derken,
Haklı haksızlara köle olurken,
Dünyaya doğduğum için utandım.

Bebeklere edilirken tecavüz,
Al kana boyandı ar denen şu yüz,
Elimden gelseydi ederdim dümdüz,
İnsan olduğuma vallah utandım.

Desinlere çeker besmele, dua,
Kalbinde hinlik çok eder beddua,
Emeksiz mal ile doldurmuş yuva,
Ter döken olarak bundan utandım.

Uyanır da fakat ecel gelince,
Tir tir titreyecek sırat görünce,
Günahları önüne dizilince,
Ölümü unutan kuldan utandım.

Konuşur gül döker işleri diken,
Günah deryasında boğulmuş erken,
Bunca garip, düşkün çile çekerken,
Çaresiz kalmaktan dost ben utandım.

Zenginlere mübah fakire günah,
Böyle mi emretti o yüce ilah?
İlah’tan da korkuları yok vallah,
İnsanım demeye yüz yok utandım.

Baştacı ederler yalan yanlışı,
Doğrular yaşıyor dört mevsim kışı,
Çalan hilebazlar alır alkışı,
Atasöze baktım ondan utandım.

Süte su katarak satar düzenbaz,
Görsünlere gidip kılıyor namaz,
Kırk ipte oynuyor şerefsiz cambaz,
Sokakta ki it’e baktım utandım.

Güçlüye gelince gık demiyor it,
Mazlumun canına olur pire, bit,
Doğru konuşanı ederler tecrit,
Kainat’a doğmaktan ben utandım.

Sahipsiz sesine olurlar sağır,
Kemikliye koşar namussuz sığır,
Doğruluk gömleği beden de ağır,
O gömleğe baktım baktım utandım.

Güneş doğar zengin, fakir demeden,
Yağmur yağar dağ, taş ayırt etmeden,
Kullar açgözlü’dür haram yemeden,
Şu doğaya baktım baktım utandım.

Gücü yeten yettiğine vuruyor,
Kendinden üstüne paspas oluyor,
“Su içene yılan hiç dokunmuyor”,
Mahlukata baktım baktım utandım.

Gazi Şahin
Kul Yorgun

Bu dünya, bu düzen, bu insanlar... İnsanlık utanç verici bir noktaya geldi. Ben bu utancın içinde doğduğum, yaşadığım, tanık olduğum için utanıyorum. Ve bu utanç, vicdanlı her kulun yorgunluğudur.