📌_______________________
___________🦋
Bir eşikte asılı kaldım, ne içeri girebiliyorum ne dışarı,
Adımlarım birbirine dolanıyor,
Her yol sana çıkıyor sanırken.
Oysa durduğun yer artık bir uçurumun en sessiz kıyısı,
Bakmaya korktuğum, düşmekten yorulduğum o derin boşluk.

Yarım kalmış cümlelerin ağırlığı var omuzlarımda,
Hangi kelimeyi seçsem,
Senin duvarlarına çarpıp geri dönüyor.
Anlatmak, anlaşılmak bir lükstü bizim bu yıkık kalemizde,
Ben susmayı öğrendim, sen ise zaten hiç duymamayı.

"Olmaz" dediğin her şeyin içinde filizlenmeye çalıştım,
Köklerim sızladı, toprağım kurudu ama ben yine de bekledim.
Bir mucize değildi aradığım,
Sadece bir parça samimiyet,
Gözlerindeki o yabancı bakışı silebilecek tek bir şefkat.

Şimdi aramızdaki mesafeleri ben değil, sen inşa ettin,
Tuğla tuğla ördüğün o soğuklukta üşümeyi ben seçmedim.
Yine de suçlu ilan edilmek, bu hikâyenin değişmez kaderi,
Kaybeden hep bendim, çünkü kazanmak için senin de olman gerekirdi.

Bir dirençti benimkisi, hayata karşı değil, senin gidişine,
Dişimi tırnağıma takıp beklediğim o aydınlık hiç gelmedi.
Karanlığın içinde sesini ararken kendi sesimi yitirdim,
Artık yankılanan tek şey, odaların içindeki o bitmek bilmez sessizlik.

Haksızlık bu, bir kalbi bu kadar yormak, bu kadar hırpalamak,
Seni kaybetmemek için kendimi feda edişimin hesabını kim verecek?
Mücadele dediğin çift kişilik bir kavgadır oysa,
Ben kendi cephemde,
Senin hayalinle savaşıp durmuşum.

Gitmeye karar verdiğim anlarda bile sende takılı kaldı aklım,
Kokun sinmiş yastıklara,
Sesin yankılanıyor boş koridorlarda.
Uzaklaşmak çözüm değil,
insan kendinden kaçamıyor ki,
Hele ki kendinin yarısını sende bırakmışken.

Kızıyorum bazen; neden diyorum, neden bu kadar zordu bizi yaşamak?
Neden her güzel başlangıcın sonu hep böyle toz duman?
Cevaplar yine sende gizli ama sende o cevapları verecek yüz yok,
Sadece sessizce izliyorsun,
bana reva gördüğün bu enkazı.

Cezalandırıyorum kendimi,
Seni bu kadar sevdiğim için,
Hak etmediğin o tahtı kalbimin en orta yerine kurduğum için.
Belki de en büyük hatam, senin de benim gibi hissettiğine inanmaktı,
Oysa sen, sadece bir seyirciymişsin kendi hayatında bile gerçek olmayan..

Yüzün, her gece rüyalarımın en davetsiz misafiri,
Unutmak istedikçe daha çok kazınıyor hafızamın kuytularına.
Bir kurtuluş yolu arıyorum,
bu melankolik sarmaldan çıkmak için,
Ama her kapı kilitli, her anahtar senin ellerinde saklı.

Biliyorum, artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacak,
Kırılan yerlerimizden sızan sular, Ruhumuzu boğacak kadar derin.
Yine de bir umut kırıntısı aramak, insanın en aciz tarafıymış,
Ben o acziyeti kuşandım,
Gidiyorum bu kimsesiz şehirden.

Avuçlarımda sana dair ne varsa hepsini birer birer bırakıyorum,
Zaten hiç benim olmamış bir hikâyenin son cümlesini çiziyorum.
Işıkları söndürdüm, içimdeki gürültü dindi, artık her yer karanlık;
Ben bu yangından sağ çıksam da, Artık sana dönmeyecek kadar uzağım...

Cemre Yaman
____________🦋